...παιδες επειδη απηύδησα και αρχησε να με γυριζει του ματ ως γυρος σε χαλασμενο σουβλακι ή καλαμακι, οπως θετε...

...και επειδη δεν μπορω αλλο να παπαρολογησω πρωτεινω τα εξης μερη για την φετηνη πανελληνια συνατηση...

...Πατρα την ημερομινια που κανουν τα παιδια το μπυρινγκ...
...Γυθειο, Μονεμβασια και γιατι οχι και γυρο πελλοπονησου...αυτοι οι γυροι πολυ με αρεσουν...να κανουμε και εμεις κανα χιλιομετρο...
...ή μινι βαλκανιαδα με περασμα σε αλβανια και την διαδρομη την εχει ο ''κλιματιζομενος''
...και τελος γιαννενα με δυο παπουτσια πανενα...να φαμε και και βατραχοποδαρα...

Ερηξα πολλες ιδεες χωρις ψηφοφορια...
Λεω να ρηξουμε ολοι τις αποψεις μας και μετα να ορησουμε το μερος με ψηφοφορια ωστε να παμε πλιοψηφηκα και γαι να μη μπλεξουμε σε αεναες συζητησεις...
...και μην ξεχνατε α βαζουμε και ημερομηνιες...

Εγω πρωτεινω Πατρα για να περασω να παρω Μακη, Νικο, Γιαννη και αν ερθουν και κανας Σαλονικιος...μεσω καταρας και επαρχιακου δικτιου διοτι αν βγω εθνικη μην τον ειδατε τον Παναη...
... Μαϊο 29, 30 και 31...

Αυγα απο μενα και ξεκουνηθητε...
....αποντιν καναπε δεν αλλαξε ποτε τιπτα...

Οκ! Θαναση.

Τι ειπε το ατομο !! :

. . . ."Το φαράγγι, το τοπίο, τα βουνά δεν ήταν δυνατόν να τα νικήσει κάποιος με κουτοπόνηρες ανθρώπινες χαζομάρες."

Made by Gigas

Η κουφαλες της πανελλήνιας

Ευχαριστώ όλους τους συντρόχους για την τρομερή παρέα, το Βύρωνα για τις προτάσεις και τα διαδικαστικά με τα ξενοδοχεία κλπ και κυρίως τη Μητέρα Φύση για τις υπέροχες ομορφιές που μας χάρισε... Όπως και ο Νόε και φαντάζομαι και πολλοί άλλοι, εγώ έχω μείνει ακόμα εκεί πάνω. . .Δεν έχω γυρίσει ακόμα :)

 

[media]https://www.youtube.com/watch?v=QNFEZRYVOMU[/media]

Εδω νιωθουμε οτι ηρθαμε κι εμεις μαζι σας ρε παιδια...Μπραβω σας,παντα τετοια.Γιγα σε περιμενουμε για τα υπολοιπα για να ταξιδεψουμε μαζι σας.Καλος ορισατε παιδες!

800+ φωτογραφιες επι 1000 λεξεις η καθε μια (τουλαχιστον) δεν αφηνουν και πολλα λογια... Και δεν ειναι τιποτα μπροστα σε αυτες που κρατω στη μνημη. Αγκαλιαζω τη μελαγχολια της επομενης ημερας, και ευχομαι να συνεχιζουμε καθε συνευρεση να ειναι το μοναδικη.

Την υπομονη σας για να τις δουλεψω λιγο...

Τα σεβη μου!

Θαναση κ Νοε τα κρανη τι μου τα βαλατε . .. .? ( φωτο)

. .χωρις τα κρανη παντως ( κ εμπνευσμενος απο τον οιστρο του γιγα)
Θα δινα τον τιτλο:


"Νοε κ Θανασης . . στη ρωγμη του χρονου."

Στέφανε εντάξει. .χα χα χα

Ώπαλάκια, ψήθηκε η πρώτη φουρνιά του ΑΛΠΙΚΟΥ ΤΡΙΤΩΝ

απολαύστε κάποιες οικογενειακές στιγμές του Royal Enfield Club..!!

 

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

 

 

Made with the bigest slipper by ALPIKOS TRITON

 

 

Βύρωνα, κατούρα ψηλά κι αγνάντευε! :sign0020: :sign0020: :sign0020: :sign0020: :sign0020: :bow:

 

(ζηλεύω :mad: )

Η συνέχεια.....

 

Πιό πάνω, μάθαμε, διεξαγόταν Γιορτή Μανιταριού.
Το χωριό ήταν τα Ανω Πεδινά. Είχαμε περάσει από εκεί κάποια στιγμή νωρίτερα, όταν είχαμε χαθεί και ψάχναμε ό,τι ψάχναμε.
Κάποιοι αποφάσισαν να πάνε εκεί να δουν τι έπαιζε σε μια τέτοια γιορτή.
Ο Γιάννης ο VDSL2 (!!!!!!) δραστήριο μέλος της μανιταροαναζήτησης ήταν ήδη εκεί.
Κάποιοι άλλοι πήγανε για το Δίλοφο, ένα άλλο χωριουδάκι που υποσχόταν ομορφιές.
Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να γυρίσουν στο ξενοδοχείο.
Ο γράφων ακολούθησε τον Γιάννη που είχε ήδη τραβήξει μαζί του τον SSAV και μερικά ακόμη άτομα στη Γιορτή.
Συνοδοιπόροι μου σε αυτόν τον προορισμό οι Captain Kouk και ο Mazutfield!

Ποιός είναι αυτός;;;
ΧΑ! Ειναι ο ιδιοκτήτης της μοναδικής (κατά πάσα πιθανότητα) ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΙΝΗΤΗΣ Enfield στην Ελλάδα.
Ενα μηχανάκι ιδιαίτερο από  μόνο του που γίνεται ακόμη πιό ιδαίτερο λόγω του κινητήρα του.
Το 'πράγμα' έπαιρνε μπροστά με μανιβέλα -παρακαλώ- και οι ήχοι που έβγαζε προκαλούσαν την λογική που έλεγε ότι αυτό αποκλείεται να συνεχίσει να δουλεύει έτσι για πολύ.
Η μαυρίλα που έβγαζε πίσω του στις ανηφόρες θύμιζαν ταξί εικοσαετίας με τον γύρο της γης τουλάχιστον τρεις φορές στην πλάτη του σε χιλιόμετρα.
Ο ιδιοκτήτης του υπομονετικά υπέμενε τα πειράγματά μου όταν τον ρώταγα αν τα βράδια το συνδέει με το κύκλωμα του καλοριφέρ και με τον λέβητα, για να προσθέσει με περίσσιο χιούμορ ότι φορές-φορές με αυτό οργώνει το χωράφι και το χρησιμοποιεί και για γεννήτρια για ηλεκτρικό :)
Τέτοιος ήταν ο άνθρωπος... Κάθε άλλος μοτοσικλετιστής θα είχε παρεξηγηθεί στα σίγουρα.
Μπορεί όμως ο ιδιοκτήτης να δεχόταν τα πειράγματα, όμως μάλλον το μηχανάκι αποφάσισε να μας εκδικηθεί.
Στην διάρκεια της διαδρομής μας προς τα Ανω Πεδινά, προς την Γιορτή του Μανιταριού, η δεύτερη βροχή της ημέρας μας βρίσκει πάνω στα μηχανάκια μας, εμάς τους τρεις.
Εκεί αποφάσισε το πετρελαιοκίνητο να σταματήσει να λειτουργεί. Μέσα στην βροχή!
Λες να βραχυκύκλωσε μπουζί; Να πήρε νερό στις πλατίνες; Να τσίμπησε υγρασία στα μπουζοκαλώδια; Ή μήπως να παρουσίασε βλάβη ο πολλαπλασιαστής;;;
Τίποτα απ' αυτά! Ετσι κι αλλιώς, το πετρελαιοκίνητο δεν έχει καθόλου τέτοια.
Αν αναρωτιέσαι πώς δουλεύει ένας τέτοιος κινητήρας, θα σου συνιστούσα να διαβάσεις λίγο περί κινητήρων εσωτερική καύσης. Κακό δεν θα σου κάνει ;)
Αυτό που συνέβη πάντως στην προκειμένη περίπτωση ήταν να περάσει στην ρεζέρβα και να σβήσει λόγω έλειψης καυσίμου καθώς ο διακόπτης καυσίμου ήταν λίγο περίεργος και εκτός αυτού χρησιοποιείτο σπανιότατα. Φάνηκε στο διάφανο εξωτερικό φίλτρο καυσίμου ότι δεν έφτανε υγρό στον κινητήρα!
Μπερδεμένοι και ανήμποροι να κάνουμε πολλά πολλά στο 'χαλασμένο' μηχανάκι, τελικά ανακαλύψαμε ότι φταίει η έλλειψη πετρελαίου.
Η ρεζέρβα του συγκεκριμένου μοντέλου δίνει μόνο 100-150 χιλιόμετρα απόστασης απο την αρχή της ρεζέρβας έως ότου μείνει εντελώς.
Αυτονομία;;; Πάνω από 600 χλμ!!!!
Τελικά όταν το μηχανάκι πήρε πάλι μπροστά, άρχισε να γουργουρίζει όπως ξέρει να γουργουρίζει ένα πετρελαιοκίνητο, σπάζοντας από κάτω του την άσφαλτο σε χαλίκι και δημιουργώντας ερεβώδη σπήλαια στα έγκατα της γης, που σίγουρα κάποια στιγμή θα ξέσπαγαν σε τρομερούς σεισμούς :)
Σχεδόν πανικόβλητος ο ιδιοκτήτης λίγο αργότερα έτρεξε να φουλάρει.. Επικίνδυνα πράματα να αφήνεις αυτο το μηχανάκι χωρίς καύσιμο ;)
Μ' αυτά και μ' αυτά, η βροχή σταμάτησε. Φτάσαμε στο ...μανιταροχώρι και καθήσαμε να φάμε μανιτάρια ψητά στο κάρβουνο.
Λίγο λεμόνι, πιπέρι και αλάτι και ο μεζές έτοιμος, ήταν όλα τα λεφτά.
Η συνταγή απαιτεί συνοδεία ψωμιού και μπύρα!
 
Πέσαμε σε μια μικρή υπαίθρια εκδήλωση που δεν είχε καν ξεκινήσει ακόμη, όμως, ουσιαστικά.
Βασικό θέμα τα μανιτάρια, με ενημέρωση, μικρή έκθεση με δείγματα μανιταριού, τραπέζια και φυσικά.... -πού είμαστε;;;- κλαρίνα!
Γνωστός -σε άλλους- κλαρινιστής ήταν ήδη εκεί κάνοντας sound check  στα μηχανήματα για το πανηγύρι που θα ξεκινούσε λίγο αργότερα.
Η διαδικασία έκανε τις παλάμες του Captain Kouk να φαγουρίζουν και να ιδρώνουν. Κάτι παθαίνει αυτό το παιδί όταν βλέπει σκηνή, μικρόφωνα και ενισχυτές :)
Ετοιμος ήταν να ανέβει επάνω στην σκηνή και "να αρχίσει να παίζει τα σόλα εκείνα που γι αυτά τον αποφεύγαν"!

Το σούρουπο είχε πέσει για τα καλά, πλέον.
Επρεπε να αφήσουμε την Γιορτή.
Σηκωθήκαμε για τον γυρισμό στο ξενοδοχείο.
Η βροχή είχε κάνει τον καιρό υγρό και ψυχρό.
Πάνω στα βουνά,  με τον ήλιο να έχει ήδη κρυφτεί, δεν παίζεις με το κρύο.
Τα χιλιόμετρα της απόστασης καλύφθηκαν γρήγορα.
Ανηφόρες, κατηφόρες, ισάδια και στροφές εναλλάσονταν η μιά την άλλη, σε ένα γαϊτανάκι  στριφτερό πάνω στις πλαγιές των βουνών.
Οσο κι αν παλεύαμε να 'πληγώσουμε' την ηρεμία της φύσης με τις εξατμίσεις μας, δεν χρειαζόταν παρά μόλις μερικά δευτερόλεπτα και οι πληγές είχαν επουλωθεί χωρις ίχνη, αμέσως μόλις περνούσαμε από το όποιο συγκεκριμένο σημείο.
Πίσω στο "σπίτι" το βραδινό φαγητό ήταν έτοιμο. Οι περισσοτεροι ήταν εκεί.
Μάθαμε ότι στο Δίλοφο, την άλλη επιλογή που λέγαμε πιό πριν, κάποιοι που επέλεξαν να πανε εκεί, πέρασαν ένα θαυμάσιο απόγευμα πίνοντας ήρεμα καφεδάκι και ποζάροντας μέσα σε κουφάλες δέντρων, λες και ήταν σε... καμμιά ρωγμή του χρόνου :)

Ακόμη μια θαυμάσια βραδιά φαινόταν να ξετυλίγεται εμπρός μας.
Μετά το -θαυμάσιο πάλι- φαγητό, μαζευτήκαμε και πάλι στην καφετέρια της πλατείας.
Γνώριμο στέκι. Ο ιδιοκτήτης είχε μάθει για τις μοτοσικλετες μας, είχε ψάξει γι αυτές και ενδιαφερόταν μάλιστα να αγοράσει τέτοια.
Βρήκε ήδη κάποια σε κοντινή πόλη και ρωτούσε γι αυτήν...
Η ψυχρούλα μας έκανε να θέλουμε να μπούμε μέσα στο μαγαζί, σε αντίθεση με την προηγούμενη βραδιά που καθόμασταν έξω.
Ζεστά και οικογενειακά, πίναμε τα ποτάκια μας, δοκιμάζαμε την πορτοκαλόπιτα, σπεσιαλιτέ της βραδιάς και ακούγαμε μουσική.
Ο φιλόξενος ιδιοκτήτης είχε παραχωρήσει σε εμάς την μουσική επιμέλεια, καθώς ο καθένας μας μπορούσε να πάει στον υπολογιστή και να βάλει όποιο μουσική κομμάτι ήθελε, δημιουργώντας έτσι ένα ρεαλιστικό Ραδιοφωνικό Σταθμό RE, εφάμιλλο εκείνου που υπάρχει σε αυτό το φόρουμ.
Στο μεταξύ, είχαμε μείνει λίγοι και καλοί στην παρέα, αφού η ώρα είχε περάσει και η κούραση έκανε βαριά την εμφάνισή της στα άκρα και στα βλέφαρα.
Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε κάποια στιγμή, καθώς η επόμενη μέρα περιλάμβανε τον γυρισμό στις πόλεις του καθένα μας!
 

 

Η συνέχεια στις οθονες σας....

Το τέλος....

 

Κυριακή 7 Ιουνίου.

Το ξυπνητήρι του κινητού έδωσε το σύνθημα...
Ενα σύντομο ντουζάκι για να ανοίξει το μάτι, μάζεμα των αποσκευών, πακετάρισμα, κάθοδος στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου όπου οι περισσότεροι είχαν ήδη ξυπνήσει και πάρει το πρωινό τους.
Σϋντομος έλεγχος σε λάδια, στάθμες και λοιπά υγρά στην μοτοσικλέτα, φόρτωμα αποσκευών, ζέσταμα και σε λίγο ξεκινούν οι αποχαιρετισμοί.
Εικοσιτόσοι νοματαίοι μέσα στην μέση του δρόμου να κοιτάζουν ο ένας το μηχανάκι του άλλου, να ξεσηκώνουν ιδέες, να κουτσομπολεύουν κρυφά, να ζηλεύουν φανερά και να φιλιούνται αποχαιρετιστήρια.
Οι προβλέψεις για τον καιρό, όπως πάντα δυσοίωνες.
Βροχές μας υπόσχονταν τα δελτία καιρού μέσα απο κινητά και ακίνητα, ακόμη και οι τοπικοί έλεγαν τα ίδια.
Παράπονο δεν είχαμε. Δύο ημέρες με λίγη βροχή, έτσι για να σπάει η μονοτονία, περάσαμε ζάχαρη.
Φυσικά καλά θα ήταν να γυρίζαμε στεγνοί αλλά πλέον τα ωραία και τα καλά τα είχαμε ευχαριστηθεί.
Ας έβρεχε στο γυρισμό... Χαλάλι του!

Φεύγοντας από το χωριό και σπάζοντας οι παρέες για να τραβήξουν τον δικό τους δρόμο ξέχωρα η κάθε μία πιά, όλοι νιώθαμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε μια ακόμη στάση.
Ιωάννινα. Στην πόλη. Παραλίμνιο καφεδάκι.
Με το νησί της κυρά Φροσύνης στο βάθος, τα άγρια βουνά της Πίνδου στο παραβάθος και το κάστρο της πόλης στα δεξιά, δυό ντουζίνες μοτοσικλέτες παρατάχθηκαν στους δρόμους των Ιωαννίνων και οι ιδιοκτήτες κάθισαν να πιούν το τελευταίο καφεδάκι-φόρο τιμής στην κοντινή πόλη.
Δυστυχώς ήταν πολύ νωρίς για βατραχοπόδαρα. Και ήταν επίσης πολύ αργά για να τα δοκιμάσουμε για μεσημεριανό.
Τα αφήσαμε για την επόμενη επίσκεψή μας...

Κοντά μιά το μεσημέρι, το αποφασίσαμε ότι πρέπει να κινήσουμε...
Με βαριά καρδιά από την μιά αλλά και μεγάλη λαχτάρα για το ταξίδι που μας περίμενε, πήραμε τους δρόμους της επιστροφής.
"Αλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη" εξελίχθηκε η φάση.
Θεσσαλονίκη ο ένας, Τζουμέρκα κάποιοι άλλοι, προς Πάτρα και Αθήνα μερικοί, όλοι χωριστήκαμε και αποχωριστήκαμε.
Εκατοντάδες χιλιόμετρα απλώνονταν εμπρός μας και έπρεπε να τα καλύψουμε.

Τα κεφάλια κάτω λοιπόν και αρχίσαμε να καταπίνουμε τις αποστάσεις.
Οσοι βρεθήκαμε να ροβολάμε νοτιοδυτικά, με κατεύθυνση προς το Αντίριο, πέρασμα στην απέναντι μεριά και απο την Εθνική -ο Θεός να την κάνει τέτοια- προς Κόρινθο και μετά ΑΘήνα, ξεκινήσαμε να παίζουμε ένα κυνηγητό με την βροχή.
Τα σύννεφα βαριά και μαύρα, τα συναντούσαμε εμπρός μας απειλητικά και ζόρικα.
Σταγόνες έφταναν μερικές φορές στα κράνη μας.
Σταματούσαμε και βάζαμε τα αδιάβροχα, να προλάβουμε τα χειρότερα.
Μετά από λίγο ο καιρός άνοιγε και ο ουρανός έκανε την εμφάνισή του.
Βγάζαμε τα αδιάβροχα και αμέσως τα σύννεφα μαζεύονταν από πάνω μας απειλητικά και πάλι.
Σταγόνες της βροχής επάνω μας και ξανά εμείς μέσα στα αδιάβροχα.
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, με νεύρα και με γέλια, με το φόβο της βροχής και την ελπίδα της αποφυγής της, φτάσαμε στεγνοί και κουρασμένοι, αργά το βράδυ στις οικίες μας.
Στο μεταξύ είχαμε σταματήσει για να τσιμπήσουμε κάτι στην Αμφιλοχία, καφεδάκι κάπου εκεί λίγο πριν την Κόρινθο, δεν λέγαμε να το διαλύσουμε έτσι εύκολα.
Τα τελευταία χιλιόμετρά μου, συνηθισμένα και μουντά, με την μυρωδιά καμμένου ελαστικού και σκουπιδιών να έρχεται στην μύτη, στο έμπα της πόλης απο τα δυτικά -μετά έμαθα για μια πυρκαγιά σε εργοστάσιο ανακλύκλωσης- μου έδιναν τον χρόνο να συγκρίνω πού βρισκόμουν λίγες ώρες νωρίτερα και πού είχα φτάσει αυτήν την στιγμή.
Σύντομα, το κλειδί γύριζε στο off, η γκαραζόπορτα κατέβαινε πίσω μου σαν αυλαία σε θέατρο.
Η παράσταση τελείωσε....
Οι μνήμες χαραγμένες ανεξίτηλα...
Καληνύχτα σας.

Δεκάδες λίτρα βενζίνης (και μερικά πετρελαίου) κάηκαν.
Μερικά λίτρα λαδιού εξαερώθηκαν.
Λίγα λίτρα οινοπνεύματος καταναλώθηκαν.
Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα διανύθηκαν.
Τι έμεινε απ' όλα αυτά;
Αν κάνεις αυτήν την ερώτηση, μάλλον δεν έχεις ζήσει μια τέτοια εμπειρία.
Δεν είναι μόνο ο τόπος.
Δεν είναι μόνο η παρέα.
Δεν είναι μόνο οι μηχανές.
Δεν είναι μόνο το ταξίδι.
Είναι όλα αυτά μαζί που κάνουν ένα τριήμερο σαν και τούτο να μοιάζει με παραδείσια όαση μέσα σε μια έρημο μονοτονίας  και μελαγχολίας.
Μακάρι να μπορέσουμε και του χρόνου....
 
 

Μακάρι να μπορέσουμε και του χρόνου....
 

Και γιατί όχι φέτος..; :mad:

Κάπως έτσι φαίνονται τα μηχανάκια μας,

από την παντόφλα του Θανάση..

 

   

   

   

   

   

   

 

 

Φωτομπαικεριές μπάι ΑΛΠΙΚΟΣ ΤΡΙΤΩΝ

Του Θανάση κι αυτές, υπάρχουν κι άλλες, δεν μας τελείωσαν..

   

   

   

 

 

Φωτοαρτιστη μπάι ΑΛΠΙΚΟΣ ΤΡΙΤΩΝ

WHAT THE FUCK!!! ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ!!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΛΟΙ; ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΜΠΑΝΙΟ;;;;

 

 

:wacko:

Μέχρι να μαγειρευτούν τα δρομάδικα βιντεάκια,

δείτε πως περίπου είναι το πρωινό στην πλατεία του χωριού

ενώ οι υπόλοιποι Γαλάτες  Ενφιλντάδες ροχαλίζουν.. :)

 

 

επικροτω το θαρρος των κολυμβητων. . . σιγουρα οχι την αμηχανια των θεατων

Και γιατί όχι φέτος..; :mad:

Να κανονίσουμε μιά για το Νησί!!! Να πιούμε και κάνα ρακάτσι να 'ούμ!!! Ηδη έχουμε την πρόσκληση απο τον σύντεκνο.

Για να ετοιμαζεστε σιγα σιγα...!Εδω αδιαβροχα δεν χρειαζονται.Βαλτε τα μαγιο σας και ελατε.Τα στρινγκ απαγορευονται.Εδω δεν ειναι Μυκονος!

Στο παρακάτω 5λεπτο βιντεάκι θα πάρετε μία γεύση

πως ξεκινήσαμε χαράματα φορώντας αδιάβροχα

και στο Ρίο ο ήλιος μας έψηνε.

Μέχρι την Αμφιλοχία είναι αυτό το πρώτο μέρος

 

Η μουσική που συνοδεύει αυτό και τα υπόλοιπα υπό επεξεργασία 3 βιντεάκια είναι από τους deadbeat escapement