Θα είναι ένα μοντέλο café racer με κλασικό χαρακτήρα

Αναμενόμενο από καιρό το νέο μοντέλο της ινδικής Royal Enfield θα παρουσιαστεί επίσημα μέσα στο Σεπτέμβριο και από το Νοέμβριο θα αρχίσει να πουλιέται στα καταστήματα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του βρετανικού MCN πρόκειται και στην περίπτωση αυτή για μια μονοκύλινδρη μοτοσυκλέτα σχεδιασμένη στο στυλ café racer. Έχει ήδη επιδειχθεί σε μορφή πρωτοτύπου και έχει αποσπάσει πολύ θετικές αντιδράσεις, σε όλον τον κόσμο και όχι μόνον στην Ινδία όπου παράγεται.

Η επίσημη παρουσίασή του μάλιστα θα γίνει τον ερχόμενο μήνα στο ιστορικό Ace Café του Λονδίνου. Κάπου εκεί στο χρόνο της παρουσίασης θα αρχίσουν να τρέχουν και οι γραμμές παραγωγής του στο νέο εργοστάσιο της Enfield, στο Oragadam της Ινδίας.

Η μοτοσυκλέτα θα ονομάζεται Continental GT535, και έχει θεαθεί πολλές φορές τους τελευταίους μήνες στους δρόμους της Ινδίας, καθώς βρίσκεται στην τελευταία φάση των δοκιμών πριν περάσει στην παραγωγή.

Ο κινητήρας του βασίζεται μεν στον τρέχοντα μονοκύλινδρο με τον ψεκασμό, αλλά έχει μεγαλύτερη διάμετρο εμβόλου ώστε να ανέβει η χωρητικότητά του στα 535cc. Παράλληλα ένα μεγαλύτερο σώμα ψεκασμού, ελαφρύτερος σφόνδυλος και διαφορετική χαρτογράφηση στη CPU του ψεκασμού ανεβάζουν την ιπποδύναμη στους 35 με 36 ίππους. Πρόκειται πράγματι για την ισχυρότερη Enfield, στη σύγχρονη ιστορία της εταιρείας…



Ολοκαίνουργιο αλλά παραδοσιακό είναι το πλαίσιο, διπλό σωληνωτό. Νέο είναι και το πιρούνι, ενώ πίσω φορά δύο αμορτισέρ Paioli. Το πρωτότυπο των εκθέσεων φορούσε αμορτισέρ της Ohlins.

Φρενάρει με δίσκους εμπρός και πίσω, οι τροχοί έχουν ακτίνες και τα λάστιχα Pirelli. Η σχεδίασή του αντλεί από το ομώνυμο μοντέλο της δεκαετίας του ’60. Πανέμορφο είναι το λεπτοκαμωμένο και μακρουλό ρεζερβουάρ, τα χαμηλά τιμόνια και θα παράγεται με δύο επιλογές σέλας: μονή και διπλή.

Η ροπή των 535cc θα είναι 4,6χλγμ, το κιβώτιο 5 σχέσεων και τα μαρσπιέ τραβηγμένα πίσω, για να τονιστεί ο «σπορ» χαρακτήρας των café racer. Το βάρος επίσης θα είναι μειωμένο για τον ίδιο λόγο.

Με όπλο την τιμή, καθώς αναμένεται να κοστίζει στην Ινδία 2.300 ευρώ, στέκεται με ανταγωνιστικές προθέσεις απέναντι σε πολύ διαφορετικές μοτοσυκλέτες, όπως είναι τα Honda CBR250R και KTM Duke 390. Η Royal Enfield ευελπιστεί ότι θα προσελκύσει ένα τελείως διαφορετικό κοινό.








 

 

Κι ομως ειναι πολυ σχετικο το θεμα και να ξερεις πως σιγουρα υπαρχει,κατι το οποιο δεν το εχω τωρα στο μυαλο μου,απλα σε αλλη περιπτωση με 3.500euro μπορεις να παρεις κατι αλλο πιο παλιο και σιγουρα αξιοπιστο και με τα υπολοιπα 3.000euro οχι μονο καινουριο το κανεις,αλλα δεν θα φοβασαι να σου σκουριασει και στην πρωτη υγρασια..Ακουγομαι καπως κακος αλλα αυτη ειναι η πραγματικοτητα!Π.χ yamaha sr 500cc.Εχεις δει ποσο ομορφα cafe γινονται?Δεν θα σου πω για το καινουριο το 400αρι που ειναι τελειο,περιπου στα ιδια λεφτα αλλα δεν ειναι cafe racer,που να εισαι και σιγουρος πως δεν θα πιασει καν 500euro για να το κανεις κουκλα!!

Μην μου μιλάς για παλιά και εγώ 500 ευρώ πήρα την δικιά μου και την ανέστησα.
Σε καινούργια τι παίρνεις ?
Για δες τιμές από Kawasaki w800, triumph, Moto guzzi v7.
Αν μη τι άλλο δε η τελευταία που αναφέρω ουκ ο λίγα προβλήματα έχει βγάλει.
Εντάξει παιδιά ινδική είναι όμως για το συγκεκριμένο μοντέλο όταν έχει βάλει το χεράκι του ο Harris Performance στα περιφερειακά έχουν κάνει μεγάλη αναβάθμιση σε σύγκριση με τα bullet (βλέπε αμορτισέρ, φρένα κ.ο.κ.) τι περιμένετε ?
4000 χιλιάρικα?
Ε δεν νομίζω

Πάντως, στο Αμέρικα στοιχίζει 5999$, πάει να πει 5580 euro. 

 

Και μιλάμε για μια χώρα με 54.000$ κ.κ εισόδημα, ενώ στο Ελλάντα έχουμε 20.000$ και πέφτουμε...

 

Με άλλα λόγια, στην Αμερική το μηχανάκι στοιχίζει 1,5 μηνιάτικο, ενώ εδω πρέπει να σου βγει ο πάτος για να το πάρεις με 6500 που θέλει η αντιπροσωπία.

Πάντως, στο Αμέρικα στοιχίζει 5999$, πάει να πει 5580 eurο.

Η τιμή που βλέπεις λογικά είναι χωρίς ΦΠΑ γιατί η κάθε πολιτεία τις Αμερικής έχει και διαφορετικό ΦΠΑ.
Τώρα όσο αφορά το εισόδημα μας δεν έχεις άδικο μεν όμως δεν είδα και καμία εταιρία (για Μότο μιλάμε πάντα) να έχει ρίξει τις τιμές τις λόγο κρίσης

Κι ομως ειναι πολυ σχετικο το θεμα και να ξερεις πως σιγουρα υπαρχει,κατι το οποιο δεν το εχω τωρα στο μυαλο μου,απλα σε αλλη περιπτωση με 3.500euro μπορεις να παρεις κατι αλλο πιο παλιο και σιγουρα αξιοπιστο και με τα υπολοιπα 3.000euro οχι μονο καινουριο το κανεις,αλλα δεν θα φοβασαι να σου σκουριασει και στην πρωτη υγρασια..Ακουγομαι καπως κακος αλλα αυτη ειναι η πραγματικοτητα!Π.χ yamaha sr 500cc.Εχεις δει ποσο ομορφα cafe γινονται?Δεν θα σου πω για το καινουριο το 400αρι που ειναι τελειο,περιπου στα ιδια λεφτα αλλα δεν ειναι cafe racer,που να εισαι και σιγουρος πως δεν θα πιασει καν 500euro για να το κανεις κουκλα!!

https://www.youtube.com/watch?v=2dh7jUACrNI

Μάλιστα Yamaha sr500 model 2015 τιμή 6200 ευρώ

Ποσα πιστεύεις θέλει για να γίνει όπως στο video?
Εγώ πιστεύω τουλάχιστον 1500 ευρώ

Εγώ παντός πιστεύω ότι θέλει γύρο στα 500 με 600
Με πολύ προσωπική δουλειά βέβαια

Μονο το αλουμινένιο ντεπόζιτο κάνει 500 ,
Ακομη και απλό μεταλλικό cafe racer ντεπόζιτο να βρεθεί θα εχει τουλαχιστον 150-200 βάλε και βάψιμο παλι έφτασες τα 350 το ελάχιστο ....
Τιμόνια clip on βάλε αλλα 100 το λιγότερο ....
Χερούλια μανετες βάλε αλλα 50-100 ανάλογα την ποιότητα ....
Φίλτρα ελεύθερα αέρα βάλε 30-50 ....
Σέλα cafe racer βάλε αλλα 100-150 ....
Μετατροπή στο μπροςτα φτερό βάλε 30-50 .....
Ελαστικές φυσούνες στα καλάμια βάλε 30 περίπου....
Φαναράκια πιςω αλλα 30-50 ....
Τελικό εξάτμιση βάλε αλλα 100-150 .....
Φλασακια καθρέφτη βάλε αλλα 50-100 ανάλογα την ποιότητα ....
1000 και είμαστε μονο στα πιο βασικά .....

Επεξεργάσθηκε Νοέμβριος 12, 201510 χρόνια από το μέλος χρηστος

Νικο πολυ ωραιο το sr του βιντεο.Ομως ο καθενας μας θα εφτιαχνε ενα cafe στα γουστα του και φυσικα στο πακετο που μπορουσε να διαθεσει.Αν θελεις επετρεψε μου να σου πω πως με ενα 500αρικο (ενωειται με εργασια του κατοχου)το sr γινεται ενα ομορφο cafe!!Τωρα απο εκει και περα το continental που ειναι και το θεμα μας,δεν το ακυρωνω...ισα ισα που ειπα πως το ενιωσα δικο μου,που νομιζω πως λεει πολλα!Τωρα οσον αφορα την τιμη του καθαρα λογο ποιοτητας υλικων δεν θα το επαιρνα(καινουριο).Και ξαναλεω καινουριο λογο τιμης...6.500euro.Θα ηθελα να πας μια βολτα να το δεις...Θυμαμαι την ταπα στο ντεποζιτο...στραβη!Ποιοτητα μεταλου τιμονοπλακας...χαλια(οπτικα).Και ειμαι σιγουρος πως αν κατσεις 5λεπτα διπλα του θα δεις πολλα ακομα.Και το πιο σημαντικο...για εμενα αυτο με τις στροφες του κινητηρα μολις ζεσταθηκε.Κι ολα αυτα σε μια βολτα ενθουσιασμου!!!Φαντασου αλλιως...βολτα για αγορα!!Κατα τα αλλα σαν πρωτη ματια το λεω και θα το λεω και μακαρι να το ειχα...ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ!!!

Μπεηζανης speaking !
Και μιλάω για τιμές ξεφτίλα...
Γιατί αν πας για ποιοτικά πράγματα απο καλές εταιρίες τοτε άσε ......

Γιατι το continental εχει ποιοτικα πραγματα?Παιδια μην τρελενομαστε...αλλο το continental οπως ειναι και με οτι συνεπαγεται κι αλλο κατι αλλο φτιαχτο...

Μονο το αλουμινένιο ντεπόζιτο κάνει 500 ,
Ακομη και απλό μεταλλικό cafe racer ντεπόζιτο να βρεθεί θα εχει τουλαχιστον 150-200 βάλε και βάψιμο παλι έφτασες τα 350 το ελάχιστο ....
Τιμόνια clip on βάλε αλλα 100 το λιγότερο ....
Χερούλια μανετες βάλε αλλα 50-100 ανάλογα την ποιότητα ....
Φίλτρα ελεύθερα αέρα βάλε 30-50 ....
Σέλα cafe racer βάλε αλλα 100-150 ....
Μετατροπή στο μπροςτα φτερό βάλε 30-50 .....
Ελαστικές φυσούνες στα καλάμια βάλε 30 περίπου....
Φαναράκια πιςω αλλα 30-50 ....
Τελικό εξάτμιση βάλε αλλα 100-150 .....
Φλασακια καθρέφτη βάλε αλλα 50-100 ανάλογα την ποιότητα ....
1000 και είμαστε μονο στα πιο βασικά .....

 

http://www.cycletorque.com.au/wp-content/uploads/2015/03/SR400_Vanem.jpg

Βre μην με τρελενεται..!!Νομιζετε πως ολα αυτα τα εχει το continental?Δευτερον θα τα παρεις απο την yamaha ή θα βρεις απο το ebay ανταλακτικα ωστε να φτιαξεις το δικο σου project.Και τριτον ποτε θα πας για να δωσεις λεφτα για ζημια στο sr?Τεταρτον το continental κανει 6.500euro και αν ποτε το αγοραζα θα του εκανα την μετατροπη σε καρμπυρατερ...αρα περιπου 800euro παραπανω!

Α και θες κι ενα χιλιαρικο για παπι γιατι δεν μπορεις να εχεις μονο το enfield...χα χα...βre μπας και να κοιταμε σε GS1200 σε τοσα λεφτα που φτασαμε...???

https://youtu.be/YaGETS6ZEXs
http://youtu.be/YaGETS6ZEXs

Πολύ καλό βίντεο αυτό, Αντώνη.

ΓΙα όποιον το είδε, οι μοτοσικλέτες που πήγαν εκει ήταν τούμπανα :)

Ηταν εξελιγμένες μεχρι τα μπούνια, ο κύλινδρος και το πιστόνι ήταν στο μεγαλύτερο όριο εξέλιξης, εκκεντροφόροι, κεφαλές, στρόφαλοι ήταν όλοι εξελιγμένοι, εξάτμιση και φυσικά εξειδικευμένο EFI.

Υπολογίζουν ότι διπλάσίασαν την ιπποδύναμη!!!!!!
Παρ' ολα αυτά, όταν έβγαλαν τα μηχανάκια στο αλάτι, έγραψαν  98,952 Mph, δηλαδή ένα λιγότερο μιλι ανα ώρα από τα 100 μίλια, δηλαδη λιγότερο από 160 χιλιόμετρα τελική

 

Καταρρίφθηκε ο μύθος των 200 χιλιομετρων;;;;

Τι να πω;;; Μόνο ένας μπορεί να μας το πει αυτό :)

https://youtu.be/YaGETS6ZEXs
http://youtu.be/YaGETS6ZEXs

τι μου θυμησες τωρα , με αυτη την πιστα !!!αληθινη ιστορια !!! εργαρα !!!!

 

τελικη που επιασε το indian του 30 ? 201 μιλια την ωρα !!!!

 

https://www.youtube.com/watch?v=H65blC7D0yo

Επεξεργάσθηκε Δεκέμβριος 16, 201510 χρόνια από το μέλος χρηστος

οριστε η ιστορια του κυριου Munro απο την Νεα Ζηλανδια που το 1967 με την indian του 1926 τελικα η οποια εργοστασιακα εφτανε στα 55 μιλια τελικη ( 89 χλμ. ) ,επιασε τα 201 μιλια ( 320 χλμ. )

 

Burt Munro

From Wikipedia, the free encyclopedia

 

 

Burt Munro Born Herbert James Munro ('Burt')^[1]
25 March 1899
Edendale, New Zealand Died 6 January 1978 (aged 78)
Invercargill, New Zealand Resting place Invercargill, New Zealand Nationality New Zealand Occupation Carpenter
New Zealand Home Guard
Speedway rider
Motorcycle salesman
Mechanic
Land Speed record holder Known for Land Speed record holder Spouse(s) Florence Beryl Martyn
(m. 1927; div. 1947) Children 4

Herbert James "Burt" Munro (Bert in his youth; 25 March 1899 – 6 January 1978) was a New Zealand motorcycle racer, famous for setting an under-1,000 cc world record, at Bonneville, 26 August 1967.^[2] This record still stands; Munro was 68 and was riding a 47-year-old machine when he set his last record.^[3]

Working from his home in Invercargill, he worked for 20 years to highly modify the 1920 Indian motorcycle that he had bought that same year. Munro set his first New Zealand speed record in 1938 and later set seven more. He travelled to compete at theBonneville Salt Flats, attempting to set world speed records. During his ten visits to the salt flats, he set three speed records, one of which still stands.

His efforts, and success, are the basis of the motion picture The World's Fastest Indian (2005), starring Anthony Hopkins, and an earlier 1971 short documentary film Burt Munro: Offerings to the God of Speed, directed by Roger Donaldson.^[4]

 

Contents   [hide] 

• 1Early life
• 2Challenges
• 3Bonneville Salt Flats and Speed Week
• 4Personal life
• 5Records
• 6Feature film The World's Fastest Indian
• 72013 Indian named Spirit Of Munro
• 8Notes
• 9References
• 10External links

 

Early life[edit]

Munro was born in 1899 in Invercargill. His twin sister died at birth^[2] and Munro grew up on a farm in Edendale, east of Invercargill.

Munro's interest in speed began at an early age, riding the family's fastest horse across the farm, despite the complaints of his father. Trips via train to the port at Invercargill were a rare source of excitement, and the arrival of cars, motorcycles and aircraft added to Burt's eagerness to join the world outside of his farm. As Munro's family discouraged his endeavours outside of farm life, he became constantly bored with daily routine, and at the outbreak of World War I, he intended to go to war as soon as he was old enough, for a chance to see the world.^[1]

Munro remained on the family farm until the end of WWI, when his father sold the farm. At that time, Munro worked on the Otira Tunnel construction until recalled to work with his father on a newly purchased farm.^[1] After this he became a professional speedway rider, but returned home to the family farm at the start of the Great Depression. Finding work as a motorcycle salesman and mechanic, he raced motorcycles and rose to the top of the New Zealand motorcycle scene, racing on Oreti Beach and later in Melbourne, Australia.^[1]

After World War II, Munro and his wife divorced, and he subsequently gave up work to reside in a lock-up garage.^[5]

Challenges[edit]

 

A replica of the 1920 Indian (with half the exterior removed to show detail) that Burt Munro used to set his record in 1967

Munro's Indian Scout was very early off the production line, being only the 627th Scout to leave the American factory.^[6] The bike had an original top speed of 55 mph (89 km/h).^[2] But this did not satisfy Munro, so in 1926 he decided to start modifying his beloved Indian.

The biggest two challenges for Munro to overcome while modifying his bike were his lack of money and the fact that he worked full-time as a motorcycle salesman.^{[citation needed]} He would often work overnight on his bikes (he had a 1936 Velocette MSS as well), then he would go to work in the morning, having had no sleep the night before.

Because Munro was a man of modest means, he would often make parts and tools himself instead of having them professionally built. For example, he would cast parts in old tins, make his own barrels, pistons, flywheels, etc. His micrometer (a precision measuring instrument) was an old spoke.^[2]

In its final stages, the Indian's displacement was 950 cc (as built it was 600 cc) and was driven by a triple chain drive system.^[2]

The "Munro Special," as Munro called his bike, is now owned by a motorcycle enthusiast in New Zealand's South Island, and is on display at E Hayes & Sons, Invercargill.^[7] There is also a second motorcycle purported to be the original "Munro Special" in Te Papa Museum (Wellington).^[8]

Bonneville Salt Flats and Speed Week[edit]

The Bonneville Salt Flats in northwestern Utah are known worldwide for their many miles of flat, compacted salt; perfect for testing speed machines. During Speed Week, usually in mid-late August, vehicle enthusiasts from around the world gather at Bonneville.

Munro travelled to Bonneville ten times, the first time for "sightseeing" purposes. In the nine times he raced at Bonneville,^[9] Munro set three world records: first in 1962, again in 1966, and once more in 1967. He also once qualified at over 200 mph (320 km/h), but that was an unofficial run and was not counted.

Following the misspelling of his name in an American motorcycling magazine in 1957, Bert Munro changed his name to Burt.^[1]

 

Κουκλα με μπόλικα καλούδια επάνω της. Αυτές οι κιτρινόχρυσες αναρτήσεις μου φάνηκανε αταίριαστες για την μαύρη κούκλα...