Το προηγούμενο ΠΠΣΚΔ έγινε μια εκδρομή απο το φορουμ advride.gr

Σκόπια, Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία και πίσω

 

16 μηχανές ...
5 μέρες κοντά 3000 χλμ (πολύ επαρχιακό και ορεινό δίκτυο)
Ατελείωτες ώρες οδήγησης κάθε μέρα ...
Αρκετά υψηλές ταχύτητες ...
και το κόστος ήταν στα 400 ευρώ περίπου.

Μέχρι να γραφτεί το κείμενο, ένα βίντεο με την διαδρομή ...
 

 

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 6, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Για 5 μέρες 400€ πιστεύω ότι ήταν καλά , εδω 3ημερη κάνουμε εντός Ελλάδας και θελουμε σίγουρα ένα 250ρι€

Ημέρα πρώτη

 

 

 

Το σημείο συνάντησης είχε οριστεί από τον Στέργιο στα ΣΕΑ στο 70ο χλμ στις 14:30.

Όταν έφτασα ήδη υπήρχε μια παρέλαση από GS …

 

Δεν γνώριζα κανέναν προσωπικά, το μόνο γνώριμο πρόσωπο ήταν του Στέργιου και αυτό από φωτογραφίες …

 

Μετά από εμένα έφτασε και ο Βασίλης με τον οποίο είχαμε γνωριστεί σε ένα καφέ …

 

Κανονίσαμε και τις στάσεις για ανεφοδιασμό στα 250 χλμ …

 

Η Χιονάτη έμοιαζε με μινιατούρα μπροστά στα θηρία, αλλά αυτό δεν μας πτόησε …

 

Ο Βασίλης με πήρε υπό την προστασία του μίας και δεν είχα gps η βάση για το κινητό.

 

Ξεκινήσαμε και κινούμασταν λίγο παραπάνω από το όριο, εγώ προτελευταίος και ο Βασίλης πίσω μου σε κάποια απόσταση …

 

Η Χιονάτη πήγαινε χαλαρά σε αυτούς τους ρυθμούς…

 

Η συνάντηση με τους υπόλοιπους γίνονταν στα διόδια όπου τους προφτάναμε και μέχρι να πληρώσουμε με την σειρά μας τους χάναμε και άρχιζε ένα κυνηγητό να κλείσουμε την απόσταση …

 

Σε ένα από τα διόδια ανακάλυψα ότι η σέλα δεν ήταν κουμπωμένη σωστά, σταμάτησα στην άκρη και την κούμπωσα.

Εν το μεταξύ ο Βασίλης είχε ήδη πληρώσει και είχε ξεκινήσει με χαμηλή ταχύτητα …

Αλλά αυτά τα λίγα λεπτά του κατέβα βγάλε γάντια, κούμπωσε την σέλα, βάλε γάντια, βάλε μπροστά και ξεκινά, ήταν αρκετά ώστε να καλύψει αρκετή απόσταση …

 

Δεν υπήρχε άγχος μιας και είχαμε αρκετό δρόμο ακόμα μπροστά μας …

 

Ξαφνικά βλέπω 2 μηχανές με αλάρμ στην είσοδο ενός ΣΕΑ 200 χλμ περίπου από την “αφετηρία”

Ήταν ο Βασίλης με τον Στέργιο….

 

Στάση για ανεφοδιασμό αρκετά νωρίτερα από ότι περίμενα …

Τελικά δεν ήμουν ο μόνος με σχετικά μικρή αυτονομία …

Υπήρχε και ένα Honda Crosstourer του Ηλία που μάλλον είχε μικρότερη αυτονομία από εμένα …

 

Εγώ ήθελα να βάζω κάθε 250 χλμ για να υπάρχει πάντα αρκετό καύσιμο ώστε να ψύχεται η τρόμπα βενζίνης.

 

Επόμενη στάση ορίζεται μάλλον λίγο πριν την Θεσ/νίκη, και συνεχίζουμε το ταξίδι …

 

Ο ρυθμός είναι αυτός που ορίζει ο πλοηγός (ο Στέργιος) και είναι πάνω από τα όρια, άλλα όχι κάτι απαγορευτικό για την Χιονάτη να ακολουθεί …

 

Μας φτάνει και ο Νίκος, που ξεκίνησε πιο αργά απο την Αθήνα και εντάσσεται στην παρέα μας …

 

Φτάνουμε στην επόμενη στάση στα ΣΕΑ του Κορινού …

Στάση για ανεφοδιασμό και καφέ για όποιον ήθελε …

 

Ξεκινάμε, έχει αρχίσει να σουρουπώνει…

 

Έχει λίγο κίνηση και αναγκαστικά το κονβόι έχει σκορπίσει λίγο …

Έχω μείνει τελευταίος όπως μου αρέσει και ακολουθώ από κοντά σχετικά τον Βασίλη …

Στρίβουμε προς Ευζώνους και ο ρυθμός αρχίζει και ανεβαίνει …

Έχει σκοτεινιάσει, έχει κίνηση, αρκετά φορτηγά κατευθύνονται προς τα σύνορα και ο ρυθμός είναι αρκετά υψηλός για τις συνθήκες του δρόμου …

Ξαφνικά λες και αφηνίασαν όταν είδαν την πινακίδα που έγραφε σύνορα  …

 

Φτάνουμε στα σύνορα, κάποιοι είχαν περάσει ήδη κάποιοι άλλοι περίμεναν …

Δίνουμε τα χαρτιά που μας ζήτησαν (Διαβατήριο/Ταυτότητα, πράσινη κάρτα ασφάλισης, αποδεικτικό εμβολιασμού/νόσησης/τεστ) και περνάμε…

 

Σταματάμε στο πρώτο βενζινάδικο και ανεφοδιάζουμε με καύσιμο τα μηχανάκια και με καφέ τους αναβάτες …

Οι υπάλληλοι στο βενζινάδικο μιλούν Ελληνικά, πληρώνουμε με κάρτα …

 

Υπάρχει μια ενημέρωση ότι σε 40 χλμ ο δρόμος είναι χάλια, καθώς και ότι υπάρχουν μπλόκα …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ξεκινάμε και ο ρυθμός είναι σχετικά υψηλός (αν αναλογιστείς ότι περιμέναμε να συναντήσουμε μπλόκα)

 

Ο δρόμος δεν είναι κακός και με ελάχιστη κίνηση …

 

Οι Σκοπιανοί έχουν περισσότερα διόδια από εμάς, απίστευτα πάρα πολλά, δεν πίστευα ότι αυτό είναι δυνατόν …

 

Τα διόδια είναι ένα θέμα μιας και όσο πιο πίσω στο κονβόι είσαι τόσο πιο πολύ κυνηγητό πρέπει να ρίξεις για να φτάσεις τους προπορευόμενους …

 

Σε κάθε στάση για διόδια τα ίδια …

 

Όπως μας είχαν ενημερώσει 40 χλμ μετά τα σύνορα ο δρόμος είναι γεμάτος με λακούβες και ανωμαλίες και το γεγονός ότι είναι νύχτα δεν βοηθάει καθόλου …

 

Η Χιονάτη κοπανάει από ανωμαλία σε ανωμαλία, από ότι έμαθα αργότερα τα θηρία δεν κατάλαβαν και πολλά …

 

Έχουμε μείνει οι δυό μας με τον Βασίλη να προπορεύεται και περνώντας απο ένα βενζινάδικο με την άκρη του ματιού μας τους βλέπουμε να είναι σταματημένοι …

Μπαίνουμε στο βενζινάδικο από την έξοδο …

 

Γίνεται μια γρήγορη διαβούλευση για το θέμα των διοδίων και ενημερώνουμε τον πλοηγό μας τον Στέργιο να περιμένει να περάσουμε όλοι από τα διόδια.

 

Ξεκινάμε εκ νέου και μετά από λίγο πάλι στάση για διόδια και όντως ο Στέργιος έχει πιάσει στη άκρη και περιμένει και ένας ένας που πληρώνει πάει και μπαίνει στην ουρά …

Περνάω και εγώ και με την σειρά μου κάθομαι στο τέλος της ουράς, κοιτάω πίσω στα διόδια και βλέπω άλλες 2 μηχανές να περιμένουν να πληρώσουν …

 

Ξαφνικά ακούω τους πιο μπροστά από μένα να κορνάρουν στον Στέργιο να ξεκινήσει  ….

Με ποια λογική κάποιος δίνει σήμα να ξεκινήσουμε από την στιγμή που δεν είναι ο τελευταίος με ξεπερνάει  (θέλω να πιστεύω ότι ήταν η ανυπομονησία τους να συνεχίσουν) …

 

Ξεκινούν όλοι …

 

Περιμένω και τα άλλα δύο παιδιά να περάσουν …

Περνάει ο πρώτος και αρχίζει το κυνηγητό …

Τελευταίος πέρασε ο Βασίλης και τον ακολουθώ …

 

Μετά από κάποιο διάστημα τους φτάνουμε και μετά από λίγο πέφτουμε σε ομίχλη …

 

Ο Στέργιος έχει ρίξει ρυθμούς για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι πάμε κάτω από το όριο …

Η πρώτη σκέψη που έκανα είναι ότι το κάνει επίτηδες, επειδή του είπαμε για τα διόδια …

(Μετά απο την συμβίωση μαζί του στο ταξίδι για 5 μέρες και αφού τον γνώρισα καλύτερα μπορώ να πώ ότι σίγουρα υπήρχε κάποιος λόγος …)

 

 

Λίγο πριν φτάσουμε στα Σκόπια έγινε και η τελευταία στάση της διαδρομής …

 

 

 

 

 

Φτάνουμε Σκοπιά και μπαίνουμε στην πόλη …

 

Τρώμε κάποιες ψιχάλες …

 

Στην αρχή καταφέρνουμε να είμαστε όλοι μαζί, αλλά ένα φανάρι έχει διαφορετική άποψη και συγκρατεί 4 από εμάς ….

 

Οι προπορευόμενοι στρίβουν δεξιά …

Ανάβει πράσινο και ξεκινάμε και εμείς, στρίβουμε δεξιά, ο δρόμος είναι μια λεωφόρος με νησίδα στην μέση εκεί που πηγαίνουμε και με τα μάτια σκανάρω αριστερά, δεξιά, πάνω, κάτω μήπως και εντοπίσω τους άλλους, τους βλέπω σε ένα πάρκινγκ στο αντίθετο ρεύμα …

 

Αρχίζει το κορνάρισμα για να ειδοποιήσω τους άλλους 3 ότι πρέπει να κάνουμε αναστροφή …

 

Σε ελάχιστα λεπτά είχαμε επανενωθεί όλοι …

 

Ο Στεργιος προσπαθεί να κλείσει δωμάτια σε κάποιο ξενοδοχείο …

 

Οι υπόλοιποι σχολιάζουν και πειράζονται μεταξύ τους και ξαφνικά ακούμε μια κοπελιά που περνούσε να μας λέει καλησπέρα …

 

Κοιταζόμαστε μεταξύ μας …

 

Τι είπε ρε …

Ελληνικά μίλησε …

 

Οι πιο νέοι της παρέας αναθάρρησαν …

 

Περνάει και ένας παππούς και μας λέει κάτι στην γλώσσα τους που το μόνο που συγκρατήσαμε είναι το Μακεδονία …

 

Σύντομος σχολιασμός με τον Γιώργο …

 

 

Ο Στέργιος πιστεύει ότι έκλεισε δωμάτια και ξεκινάμε όλοι μαζί προς το ξενοδοχείο …

Αυτή την φορά καταφέραμε να μείνουμε όλοι μαζί …

 

Την πόλη την διασχίζει ο Άξιος ποταμός …

Με το που περνάμε στην απέναντι πλευρά, αρχίζει να βρέχει …

Σε όλη την διαδρομή την είχαμε γλιτώσει την βροχή …

Περάσαμε από αρκετές περιοχές που μόλις είχε βρέξει …

Αλλά αυτή την φορά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας …

 

Μέχρι να φτάσουμε στο ξενοδοχείο έχουμε μουσκέψει …

 

Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, τελικά δεν είχαμε κλείσει δωμάτια …

Ο Στέργιος καθαρίζει την κατάσταση και παρκάρουμε τις μηχανές στο υπόγειο πάρκινγκ …

 

Χωριστήκαμε σε δωμάτια, την πρώτη νύχτα την πέρασα σε τρίκλινο μαζί με τον Βασίλη και τον Γιώργο.

 

Το δωμάτιο είχε 2 μονά κρεβάτια και ένα διπλό …

 

Τα παιδιά μου παραχώρησαν το διπλό …

 

Αφού τακτοποιηθήκαμε στο δωμάτιο κατεβήκαμε στο εστιατόριο όπου ο Στέργιος είχε παραγγείλει πίτσες μιας και τα πάντα ήταν κλειστά …

 

Ακολούθησε ανασκόπηση της μέρας καθώς και το πλάνο της επόμενης και γενικότερα τα ταξιδιού …

 

Υπήρχαν 2 προοπτικές η μία να κατευθυνθούμε προς Σερβία και από εκεί προς Ρουμανία, Βουλγαρία και πίσω και η άλλη προς Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία και πίσω …

 

Δεν πάρθηκε κάποια απόφαση αν και νομίζω ότι ο Στέργιος ήταν ήδη αποφασισμένος …

 

 

Αφού φάγαμε και κανονίσαμε την πρωινή έγερση, αποσυρθήκαμε στα δωμάτια μας και αφεθήκαμε στην αγκαλιά του Μορφέα …

 

 

Η Χιονάτη συμπεριφέρθηκε την πρώτη μέρα όπως το περίμενα χωρίς εκπλήξεις.

Η κατανάλωση της κυμάνθηκε στα 5.5 λίτρα /100 χλμ.

Το στήσιμο της γενικά είναι προς την σπορ πλευρά με σφιχτές αναρτήσεις και 17αρι μπροστινό τροχό.

Όσο η άσφαλτος είναι καλή δεν αντιμετωπίζεις κανένα πρόβλημα, άν όμως το οδόστρωμα έχει ανωμαλίες δυσανασχετεί …

Επίσης η σέλα της θέλει δουλειά για να γίνει πιο άνετη, καθώς και επίσης ένα κεντρικό ορθοστάτη για να μπορώ να λιπαίνω εύκολα την αλυσίδα της ….

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 9, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Πολύ άγχος η πρώτη μέρα ρε Παναγιώτη!

Ελπίζω οι επόμενες να είναι περισσότερο περιηγητικές.

 

3 ώρες πριν, Ο/Η Panagiotis-REH έγραψε:

Ο Βασίλης με πήρε υπό την προστασία του μίας και δεν είχα gps η βάση για το κινητό.

Εδώ διάβασα "μιας και δεν είχα gs". 

4 ώρες πριν, Ο/Η elifain έγραψε:

Πολύ άγχος η πρώτη μέρα ρε Παναγιώτη!

Ελπίζω οι επόμενες να είναι περισσότερο περιηγητικές.

 

Εδώ διάβασα "μιας και δεν είχα gs". 

 

Σπύρο το όλο άγχος προκλήθηκε απο το γεγονός ότι δεν έιχα την βάση του κινητού για να μπορώ να πάω με τον δικό μου ρυθμό, καθώς επίσης ότι δεν ήξερα τον ακριβή προορισμό ...

 

επίσης αυτό που έχω να πω είναι ότι τα GS είναι καταπληκτικά στο ταξίδι, έτσι όπως τα έβλεπα τα ζήλευα ...

ειδικά τα 1250 είναι απίστευτα ...

Είχαμε την ίδια κατανάλωση και σε κάποιες περιπτώσεις είχαν και μικρότερη, και με το 30λιτρο ρεζερβουάρ δεν είχαν κανένα θέμα αυτονομίας ...

Δεν μιλάμε για επιταχύνσεις, η την άνεση του αναβάτη ...

Απο την άλλη ολα αυτά κόστιζαν 5 φορές οσο η Χιονάτη, οπότε τι να λέμε ...

 

Δεν τα προτιμούν τυχαία αναβάτες που κάνουν μακρινά ταξίδια ...

...μπράβο Παναγιώτη....

Καταπληκτικό ταξίδι.

Περιμένουμε την συνέχεια...

 

 

 

 

 

 

 

...ένα bmwδακιας γεννιέται....αχααααααααα....Νόε ακούς?

 

 

18 ώρες πριν, Ο/Η Panagiotis-REH έγραψε:

Ο Στέργιος έχει ρίξει ρυθμούς για πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι πάμε κάτω από το όριο …

Η πρώτη σκέψη που έκανα είναι ότι το κάνει επίτηδες, επειδή του είπαμε για τα διόδια …

(Μετά απο την συμβίωση μαζί του στο ταξίδι για 5 μέρες και αφού τον γνώρισα καλύτερα μπορώ να πώ ότι σίγουρα υπήρχε κάποιος λόγος …)

 

Πες μας το λόγο, θα μας σκάσεις..!!

4 ώρες πριν, Ο/Η noe έγραψε:

 

Πες μας το λόγο, θα μας σκάσεις..!!

 

Νίκο, απλά πήγαινε αργά λόγω του ότι το οδόστρωμα ήταν βρεγμένο για να μην έχει κάποιος από εμάς κάποιο ατύχημα ...

Ημέρα δεύτερη (Παρασκευή 1 Οκτωβρίου)

 

 

Ξυπνήσαμε στην ώρα μας, ο καιρός ήταν ακόμα πιασμένος …

 

Κατεβήκαμε για πρωινό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, αρκετοί είχαν ήδη κατέβει και έπαιρναν το πρωινό τους …

Έρχεται ο σερβιτόρος παίρνει την παραγγελία σκραμπλντ έγγς (scrambled eggs), στο τραπέζι υπήρχαν ήδη πιατέλες με αλλαντικά, τυριά, χυμοί κτλ …

 

Μία χαρά ξεκινήσαμε την μέρα …

 

Στο τραπέζι τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν …

 

Είχε ξεκινήσει πάλι η κουβέντα για το πού θα πάμε …

Να πάμε προς Ρουμανία η να πάμε προς Βοσνία – Μαυροβούνιο …

Απόφαση δεν πάρθηκε, αν και νομίζω ότι παρόλο που ο Στέργιος μας έδινε 2 επιλογές στο μυαλό του ήταν ξεκάθαρο το πού θα πάμε …

 

Ξεκαθαρίσαμε και το θέμα των κινητών που δεν είχαν ενεργοποιημένη την περιαγωγή …

 

Παραγγείλαμε και τα καφεδάκια μας και στην συνέχεια ανεβήκαμε στα δωμάτια ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, κατεβήκαμε και πληρώσαμε το ξενοδοχείο …

 

Είχε γίνει ένα μικρό μπέρδεμα εμείς κοιμηθήκαμε 3 σε ένα δωμάτιο και ο Κυριάκος μόνος του σε ένα άλλο …

 

Για να μην επωμιστεί μόνος του το κόστος του δωματίου ο Βασίλης το μοιράστηκε μαζί του, και εγώ με τον Γιώργο το δικό μας …

 

Ο καιρός είχε ανοίξει, είχε περάσει και η ώρα …

 

Φτάσαμε στα Σκόπια βράδυ, και δεν είχα δει την πόλη έστω και εν κινήσει, ενώ τώρα μου δίνονταν η ευκαιρία …

 

Παντού γιγαντοαφίσες με πολιτικούς εκπροσώπους (πλησιάζουν εκλογές) εκεί …

 

Το θέαμα με τις γιγαντοαφίσες, οι παλιές πολυκατοικίες σε σοβιετικό στυλ, ακόμα και κάποια zastava yugo μαζί με το μουντό του ουρανού σε ταξιδέουν σε άλλες εποχές …

Αισθανόμουν ότι βρίσκομαι στην δεκαετία του 70 (και ας την έχω εικόνα μόνο από ταινίες) …

 

Παραδόξως δεν χαθήκαμε, όχι ότι δεν είχαμε ευκαιρίες αλλά όλοι πρόσεχαν και περίμεναν αυτούς που έμεναν πίσω …

 

Βγαίνουμε εθνική εγώ ακολουθώ τον Βασίλη και πίσω μου έρχεται ο Κυριάκος, έχουμε σπάσει σε μικρά γκρουπάκια …

 

Ο Βασίλης κάνει ένα λάθος στην πλοήγηση και μας βγάζει για λίγο εκτός εθνικής, αναστροφή και επιστροφή στην εθνική …

Δεν αργούμε να βρούμε και τους άλλους …

 

Φτάνουμε στα σύνορα όπου βρίσκουμε και τα παιδιά από την Χαλκίδα τα οποία είχαν ξεκινήσει εχθές πιο νωρίς και έμειναν σε διαφορετικό ξενοδοχείο …

 

Περνάμε τα σύνορα …

Είμαστε στην Σερβία.

Στο πρώτο βενζινάδικο σταματάμε για ανεφοδιασμό και καφεδάκι …

Στο βενζινάδικο πάω να πληρώσω με την πιστωτική αλλά η πληρωμή δεν περνάει …

Πληρώνω σε ευρώ μιας και τα δέχονται .

 

Ανταλάσσω κάποια μνήματα με την σύζυγο να επικοινωνήσει με την τράπεζα να δει αν υπάρχει κάποιο θέμα (σημειωτέων ότι πριν φύγω είχα επικοινωνήσει με την τράπεζα και τους είχα ενημερώσει για το ταξίδι και την πρόθεση να χρησιμοποιώ την κάρτα μου από τα Βαλκάνια).

 

Έχω αγχωθεί με το όλο θέμα …

 

Ξεκινάμε και συνεχίζουμε στην εθνική, κάπου  σττο ύψος της Νίς  ξανά σταματάμε σε ένα βενζινάδικο για να συγκεντρωθούμε μιας και θα αφήναμε την εθνική και θα μπαίνουμε σε επαρχιακούς δρόμους …

Γεμίζω την Χιονάτη πιο πολύ για να δοκιμάσω εκ νέου την κάρτα ...

Η χρέωση περνάει ...

Ανακούφιση ...

Ενημερώνω και την σύζυγο να μην ανησυχεί ...

 

Η υπάλληλος στο βενζινάδικο μου δίνει και 2 μίνι Heineken διαφημιστικές ...

 

Μάλλον μας πέρασε για χαρλεάδες :D :D

 

 

Είμαστε 16 μηχανές η μία πίσω από την άλλη …

 

Είμαι τελευταίος και ο Βασίλης είναι μπροστά μου …

 

Περνάμε από μικρά χωριά και όλοι κοιτάνε το παράξενο τρένο που περνάει …

 

Τα παιδιά μας χαιρετάνε και όταν ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό το χαμόγελο τους φτάνει ως τα αυτιά …

Είναι απίστευτο το πόση χαρά μου δίνει αυτό το θέαμα των παιδιών που χαίρονται που τα χαιρετάς, έχω συγκινηθεί …

 

Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε όλα τα παιδιά τους κόσμου χαρούμενα …

Να μην υπάρχει λυπημένο προσωπάκι …

 

Βυθίζομαι στις σκέψεις μου, δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το πόση χαρά μπορεί να δώσει ένα νεύμα από έναν άγνωστο σε ένα παιδί …

 

Αυτός ο κόσμος δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει ένα ευχάριστο μέρος να ζεις …

Απλά να συμπεριφερθείς ανθρώπινα …

Να δώσεις χαρά στα παιδιά, να κάνεις παρέα στους ηλικιωμένους και να τους αφήσεις να σου περάσουν την γνώση τους, να ακούσεις τον συνάνθρωπο σου ακόμα και αν δεν συμφωνείς μαζί του, να αγαπήσεις, να αγαπηθείς, να το δείχνεις …

 

Συνέρχομαι γιατί το φίδι απομακρύνεται και δεν πρέπει να μείνω πίσω …

 

Ο δρόμος είναι ωραίος δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση και τα όποια οχήματα τα προσπερνά εύκολα το φίδι με τις ρόδες …

 

Σε ένα από τα χωριά σε μια διασταύρωση στρίβουμε δεξιά, μου δίνει προτεραιότητα ένας μοτοσυκλετιστής αστυνόμος.

Τον χαιρετάω και μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό, παρακάτω με προσπερνάει καθώς και άλλες μηχανές και σταματάει στο μπλόκο που είχε η αστυνομία στην έξοδο του χωριού …

Δεν σταμάτησαν το φίδι, το οποίο κινείται ασταμάτητα …

 

Σε μια διασταύρωση ο Νίκος προσπαθεί να προσπεράσει ένα φορτηγό και δεν βλέπει ότι όλοι μπροστά του  έχουν στρίψει δεξιά …

Του κορνάρω αλλά μάταια δεν ακούει …

 

Σταματάμε με τον Βασίλη, γυρνάω πίσω να τον βρω και μόλις φτάνω στην διασταύρωση τον βλέπω να έρχεται προς εμάς …

Κάνω αναστροφή και εγώ και συνεχίζουμε …

 

Αρχίζουμε να ανεβοκαταβαίνουμε καταπράσινα βουνά …

Η μία στροφή διαδέχεται την άλλη και το φίδι αρχίζει να ανεβάζει ρυθμούς …

Ξέφρενους ρυθμούς …

 

Σε κάποια φάση ο Στέργιος αποφασίζει να αφήσει την πλοήγηση και να κάτσει στο τέλος …

Μας κάνει νόημα σε όλους να τον περάσουμε …

Για κάποιο διάστημα τον έχω στους καθρέπτες μου, μετά τον χάνω …

Σε κάθε ίσιωμα κοιτάω πίσω αλλά δεν τον βλέπω …

 

Συνεχίζουμε το κυνηγητό, ο ρυθμός είναι πιο γρήγορος από ότι θα ήθελα …

Ο Στέργιος εμφανίζεται και πάλι στους καθρέπτες …

Οι στροφές δεν έχουν τελειωμό …

 

Σε μια αριστερή στροφή δέχομαι επίθεση από ένα έντομο που περνάει από την μισόκλειστη ζελατίνα …

Χάνω την αυτοσυγκέντρωση και πλακώνομαι στα φρένα και σταματάω στην άκρη του δρόμου λίγο πριν βγω εκτός στο πρανές και στραπατσάρω και την μηχανή και τον εαυτό μου …

 

Σταματάει και ο Στέργιος να δει τι έγινε μέσω νοημάτων του δείχνω να καταλάβει τι έπαθα και ότι κατάλαβε κατάλαβε …

 

 

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 11, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Φτάνουμε στην διασταύρωση για το Κοπαόνικ και βρίσκουμε τον Βασίλη να μας περιμένει, ο δρόμος είναι κλειστός λόγω έργων …

 

Μας λέει ότι πρέπει να κάνουμε τον γύρο (κάνα δίωρο), αναλαμβάνει ο Στέργιος μιας και μιλάει την γλώσσα και μας αφήνει να περάσουμε όπως άφησε και όλους τους άλλους …

 

Ανεβαίνουμε και σύντομα φτάνουμε στην είσοδο του πάρκου, όπου μας περιμένουν και οι υπόλοιποι …

 

Ο φύλακας μας ενημερώνει ότι γίνονται έργα ασφαλτόστρωσης παραπάνω και ότι δεν περνάει ο δρόμος …

 

 

 

 

 

Παρόλα αυτά εμείς είμασταν διατεθιμένοι να συνεχίσουμε από ότι κατάλαβα …

 

Πληρώνουμε και το αντίτιμο τον 3 ευρώ στον φύλακα για να περάσουμε από το πάρκο …

 

Και εκεί που καθόμαστε και συζητάμε μεταξύ μας αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα ένα φορτωμένο φορτηγό και αρχίζει να κορνάρει …

 

Ο Βασίλης έχει αφήσει την μηχανή μες στην μέση …

 

Μέχρι να καταλάβει τι έγινε να αφήσει το κράνος σε κάποιον να ανέβει και να προσπαθήσει να μετακινήσει το θηρίο το φορτηγό που δεν είχε σκοπό να σταματήσει για κανένα λόγο πέρασε ξυστά δίπλα του …

 

Συνεχίζουμε την ανάβαση και φτάνουμε στο σημείο που γίνονται τα έργα ασφαλτόστρωσης …

Αφού έγινε η απαραίτητη συνεννόηση μας αφήνουν να περάσουμε …

 

Περνάμε ξυστά από τα μηχανήματα έχουμε δεν έχουμε μισό μέτρο να κινηθούμε στην άκρη του δρόμου …

Από την μια μεριά το μηχάνημα ασφαλτόστρωσης και από την άλλη η δασωμένη χαράδρα …

Τουλάχιστον άν πέφταμε προς τα δέντρα δεν θα πηγαίναμε μακριά …

 

Μόλις περάσαμε όλοι σταματήσαμε και χαζεύαμε την θέα …

Η θερμοκρασία είχε πέσει αρκετά …

 

 

 

Συνεχίζουμε και η θέα είναι απίστευτη …

 

Αρχίζουμε την κατάβαση …

 

Φτάνουμε στο χειμερινό θέρετρο, αφού μου είπαν ότι θα κάτσουμε εδώ για κάποιο διάστημα φεύγω ξανά προς τα πάνω για να βγάλω καμιά φωτογραφία αλλά και να χαζέψω την θέα με την ησυχία μου …

 

 

 

 

 

 

 

 

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 11, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Επιστρέφω και παρκάρω την Χιονάτη μαζί με τις άλλες μηχανές …

Βρίσκω και τους υπόλοιπους σε ένα μπαρ ..

 

 

 

 

 

Έχει χαλάσει η μηχανή του καφέ και έτσι όλοι παίρνουν τσάι …

Κάνει κρύο έξω οπότε δεν με χαλάει …

 

Μίας και είναι αργά αποφασίζουμε να τσιμπήσουμε κάτι οπότε παραγγέλνουμε κάποιες ποικιλίες αλλαντικών και τυριών τις οποίες συνοδεύουμε με ένα τοπικό “τσίπουρο” …

 

Η ώρα περνάει και πρέπει να συνεχίσουμε …

 

Όσο κατεβαίνουμε τόσο ανεβαίνει η θερμοκρασία αλλά και πάλι κάνει κρύο …

 

Σταματάμε σε ένα μικρό βενζινάδικο και γεμίζουμε οι περισσότεροι …

Ο Στέργιος έχει ανεβάσει ένα πιτσιρίκι στην μηχανή του, δείχνει στον μικρό πως να την βάλει μπροστά και πώς να μαρσάρει …

Ο μικρός έχει εκστασιαστεί …

 

Αυτές είναι ωραίες εικόνες που μένουν τόσο σε εμάς όσο και στον μικρό …

 

Η αδερφή του δείχνει φοβισμένη και δεν θέλει να ανέβει …

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 11, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει και εμείς συνεχίζουμε, ο τελικός προορισμός είναι το Ζάμπλιακ.

 

Συνεχίζω με τον Βασίλη σε χαλαρότερους ρυθμούς, μαζί μας είναι άλλο ένα ολοκαίνουριο GS1250 αλλά δεν συγκράτησα το όνομα από το παλικάρι, δεν τα πάω καλά με τα ονόματα, ούτε με τις ημερομηνίες …

Για παράδειγμα τα γενέθλια της συζύγου μου πήρε σχεδόν μια δεκαετία για να τα μάθω, ενώ θυμόμουν τον μήνα δεν θυμόμουν την ημερομηνία, οπότε έριχνα μια ματιά στην ταυτότητα και όλα καλά ? ?

 

Συνεχίζουμε οι τρεις μας, έχει σουρουπώσει, ο δρόμος είναι γεμάτος μπαλώματα, θυμίζει κάποιο παλιό πάπλωμα σε χωριό που έχει φτιαχτεί από διάφορα κομμάτια υφάσματος …

 

Είναι εντυπωσιακό στην όψη αλλά η Χιονάτη δεν δείχνει να συμφωνεί …

 

Έχει κίνηση στον ορεινό δρόμο, τα θηρία κάνουν τις προσπεράσεις χωρίς σκέψη στον αντίποδα εγώ πρέπει να το σκεφτώ …

 

Έχουμε μια νταλίκα μπροστά μας, σε μια ευθεία τα GS την προσπερνούν, ακολουθώ και εγώ αλλά έρχεται αμάξι από το αντίθετο ρεύμα και πέφτω στα φρένα για να μπω πάλι πίσω από το φορτηγό, δυστυχώς το ίδιο κάνει και το φορτηγό, τελευταία στιγμή προλαβαίνω και μπαίνω πίσω του (η έτσι μου φάνηκε) …

Στην επόμενη ευκαιρία τον προσπερνώ και φτάνω και τους άλλους δύο …

 

Πέφτει το σκοτάδι και περνάμε μια πανέμορφη περιοχή χωρίς να έχουμε την ευκαιρία να την δούμε, να την θαυμάσουμε …

 

Τα φώτα της Χιονάτης δεν είναι αρκετά για τον ρυθμό που πηγαίνουμε …

Έχει ένα λεντ προβολέα και η δέσμη που βγάζει δημιουργεί ένα παραλληλόγραμμο το οποίο όμως όταν η μηχανή γέρνει σε μια στροφή δεν φωτίζει καθόλου στο εσωτερικό της στροφής με αποτέλεσμα να μην μπορείς να δεις που πας και να χάνεις την αίσθηση του χώρου …

 

Η μόνη λύση είναι να μένω κοντά στα θηρία, ώστε να τα χρησιμοποιώ σαν σημείο αναφοράς, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό …

 

Έχω αρχίσει να κουράζομαι και το γεγονός ότι κάνει κρύο και έχω αρχίσει να παγώνω και να σφίγγω δεν βοηθάει τα πράγματα …

Κάθε στροφή είναι και μια περιπέτεια …

 

Σε μια στάση που κάναμε δίπλα από μια λίμνη που δεν μπορούσαμε να δούμε, σε ερώτηση που έκανα στους άλλους δύο σύντροφους σύντροχους δεν αντιμετώπιζαν κάποιο πρόβλημα με τα θηρία με τους προβολείς τους και τα προβολάκια τους …

 

Μετά από ολιγόλεπτο διάλειμμα συνεχίζουμε …

Και η μάχη με το σκότος συνεχίζεται …

Είμαι αποφασισμένος να το νικήσω …

 

Φτάνουμε στο Ζαμπλιακ και στο ξενοδοχείο που μας είχαν πει …

 

Ανακαλύπτουμε ότι τελικά δεν είμαστε σε αυτό το ξενοδοχείο …

 

Αρχίζουν τα τηλέφωνα και τελικά δεν είμαστε οι μόνοι που πήγαν σε λάθος ξενοδοχείο …

 

Βρίσκουμε το σωστό, παρκάρουμε, ξεφορτώνουμε και πάμε να δούμε σε ποιο δωμάτιο θα μείνουμε …

 

Ο Βασίλης ψάχνει τον Γιώργο αλλά αυτός έχει κλείσει με τον Κυριάκο, οπότε μένουμε μαζί.

 

Το ξενοδοχείο ήταν χάι τεκ, με διακόπτες αφής, αντιθαμβοτικους καθρέπτες κτλ.

Γρήγορο ντουζάκι και έξοδος για φαγητό …

 

Βρίσκουμε και τους υπόλοιπους, παραγγέλνουμε μια μπύρα και νομίζουμε ότι παραγγείλαμε και φαγητό (κάτι Σερβικά μπέργκερ) …

Έχει γίνει μπέρδεμα με κάποια παιδιά που ενώ δεν είχαν παραγγείλει πήραν την παραγγελία του Γιώργου και του Ηλία …

Οπότε στο τέλος ήταν σαν να μην είχαμε παραγγείλει εμείς …

 

Πίνουμε την μπύρα μας με τον Βασίλη και βγαίνουμε έξω να περπατήσουμε για να ηρεμήσουμε …

Το κέντρο της πόλης είναι πανέμορφο με συντριβάνια, σοκάκια και το βασικότερο κόσμο …

 

Σε αντίθεση με τα Σκοπιά που το προηγούμενο βράδυ ήταν άδεια, εδώ υπήρχε ζωή …

Μετά από λίγο έρχεται και ο Γιώργος στην συντροφιά μας και δεν αργούμε να βρούμε κάτι να τσιμπήσουμε …

Ο Γιώργος μας αποχαιρετά και εμείς συνεχίζουμε την περιπλάνηση μας στα στενά της πόλης …

 

Ο Βασίλης έχει όρεξη για μια μπύρα αλλά το μοναδικό περίπτερο που βρίσκουμε δεν παίρνει ευρώ 

Οπότε επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο όπου μας περίμεναν οι δύο μίνι Heineken τις οποίες είχα βάλει στο ψυγείο με το που φτάσαμε …

 

Πίνουμε τις 3-4 γουλιές που περιείχαν τα κουτάκια συζητήσαμε αρκετά και πέσαμε ξεροί για ύπνο …

Η μέρα ήταν έντονη και κουραστική και εγώ είχα βγει εκτός “φακέλου πτήσης” αρκετές φορές …

 

Για την επόμενη ημέρα η απόφαση είχε παρθεί ο ρυθμός θα ήταν χαλαρός, τουριστικός και ας σήμαινε αυτό ότι θα ταξιδεύαμε μόνοι μας …

 

Έπρεπε να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία!!

Ημέρα τρίτη (Σάββατο 2 Οκτωβρίου)

 

 

 

 

Ξημερώνει πρωί Σαββάτου, πρωινό θα περνάμε εκτός ξενοδοχείου …

Κατά τις 7 κατεβήκαμε κάτω, ένας οπτικός έλεγχος ότι οι μηχανές είναι εντάξει και κατευθυνόμαστε προς την πλατεία του Ζλάτιμπορ …

Είναι αρκετά πρωί τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά, χαζεύουμε λίγο τα συντριβάνια και ψάχνουμε να δούμε σε ποιο μαγαζί έχουν μαζευτεί οι υπόλοιποι …

 

 

Συναντιόμαστε και με άλλα παιδιά που ψάχνουν το μαγαζί, ανάμεσα τους και ο νεότερος της παρέας, ένα παλικαράκι από την Χαλκίδα μές στην τρέλα …

Αρχίζει να χορεύει στό κέντρο της πλατείας …

Οι σερβιτόροι από τα διάφορα μαγαζιά καθώς και οι διάφοροι περαστικοί έχουν βγει έξω και παρακολουθούν τον “τρελό” Έλληνα …

Έχει την τρέλα της νεότητας η οποία χάνεται όσο περνούν τα χρόνια …

Ελπίζω και εύχομαι να μην την χάσει πότε …

Βρίσκουμε το μαγαζί, καθόμαστε παραγγέλνουμε καφέ και μια ομελέτα μαζί με τον Βασίλη και την μοιραζόμαστε …

Τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν, είναι η μέρα όπου θα αποφασίζονταν η τελική διαδρομή …

Θα πηγαίναμε ανατολικά προς Ρουμανία ή δυτικά προς Βοσνία και Μαυροβούνιο …

Όλοι προτείνουν μια διαδρομή …

Αλλά τελικά ο Στέργιος μας επαναφέρει στην τάξη και η διαδρομή μοιράζεται με συνοπτικές διαδικασίες …

Θα πηγαίναμε δυτικά …

 

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 16, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τις μηχανές, θα πρέπει να γίνει μια στάση για να κάνουν τεστ όσοι χρειάζεται για να μπορέσουμε να περάσουμε τα επόμενα σύνορα …

Ενημερώνω τον Στέργιο ότι με τον Βασίλη θα ξεκινήσουμε την διαδρομή και θα βρεθούμε στον δρόμο …

Στάση για ανεφοδιασμό και ξεκινάμε …

 

Στο gps ο Βασίλης έχει βάλει τον επόμενο προορισμό, τα βουνά Τάρα …

Ξεκινάμε οι δυό μας και ακολουθούμε τις οδηγίες του gps το οποίο μας κατευθήνει σε ένα δασωμένο δρόμο, ψιλοκαταστρεμένο …

Σταματάμε με την εντύπωση ότι πάμε λάθος, δεν έχουμε σήμα στο κινητό …

Επιστρέφουμε πίσω μέχρι τα τελευταία σπίτια που είχαμε δει, σίγουροι ότι εκεί θα είχαμε σήμα …

Όντως βρήκαμε το σήμα που ψάχναμε, τελικά σωστά πηγαίναμε …

 

Αναστροφή για άλλη μια φορά λοιπόν και τώρα που είμασταν σίγουροι ότι πηγαίναμε σωστά μας φάνηκε η διαδρομή πιο σύντομη …

Ανεβαίνουμε τον δασωμένο δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος λακούβες και ξαφνικά μια έκπληξη …

 

Ήταν σαν να τηλεμεταφερθήκαμε στην Ελβετία …

Εδώ έγιναν και οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες στην Ελβετία της Σερβίας …

 

 

 

 

Σύντομα αρχίζουν να μας φτάνουν και οι υπόλοιποι, τους αφήνουμε να περάσουν μπροστά …

Τελικά μαζευόμαστε όλοι στην λίμνη Ζαοβινε …

 

Κινούμαστε σε σχετικά καταεστραμένους ασφαλτόδρομους σκεπασμένος από δέντρα, είναι πανέμορφη η διαδρομή και ούτε οι ανωμαλίες του δρόμου μπορούν να χαλάσουν το συναίσθημα …

Υπάρχει ένα θέμα με την πλοήγηση, χανόμαστε, ξαναβρισκόμαστε, ξαναχανόμαστε …

Τελικά βάζουμε σαν προορισμό τα σύνορα με την Βοσνία στο Κότρομαν και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί …

Επεξεργάσθηκε Οκτώβριος 16, 20214 χρόνια από το μέλος Panagiotis-REH

Φτάνοντας στα σύνορα τα οποία είναι σε ένα δασωμένο με έλατα φαράγγι το οποίο σου κόβει την αναπνοή 

Φτάνουμε στα σύνορα, τα περνάμε και μαζευόμαστε στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καφέ …

Ξεκινάμε τελευταίοι με τον Βασίλη δεν βιαζόμαστε, απολαμβάνουμε την διαδρομή, ρουφάμε τις εικόνες …

Κινούμαστε προς το Βίσεγκραντ, η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Ρζαβ.

Φτάνουμε και αναζητούμε την γέφυρα να περάσουμε απέναντι …

Την είχαμε προσπεράσει χωρίς να την δούμε …

Μικρό το κακό, αναστροφή, την βρίσκουμε και περνάμε στην απέναντι πλευρά του Δρίνου ποταμού …

Η διαδρομή ακολουθεί τον ποταμό και είναι μια στριφτερή διαδρομή με πολύ καλή άσφαλτο και αρκετά τούνελ, τα οποία τα περισσότερα δεν είναι φωτισμένα και τα μάτια θέλουν κάποια δευτερόλεπτα να συνηθίσουν την διαφορά μεταξύ του φωτός και του σκότους, το γεγονός ότι φοράμε και οι δύο γυαλιά ηλίου δεν βοηθάει την κατάσταση και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν συναντούσαμε αντίθετα διερχόμενο αυτοκίνητο …

 

 

 

Έχουμε πιάσει ρυθμό με τον Βασίλη και κινούμαστε αρκετά πιο γρήγορα (εννοώ ότι μπορώ να ακολουθήσω πιο γρήγορο ρυθμό …)

Η διαδρομή είναι εθιστική και την απολαμβάνουμε …

Βλέπω πινακίδα προς Σεράγεβο. Λές λέω …

Αλλά δυστυχώς στρίβουμε και διασχίζουμε το Γκοράζτε, θα πρέπει κάποια στιγμή να επιστρέψω και να το επισκεφτώ …

Συνεχίζουμε και ο δρόμος είναι ένας ορεινός χωρίς διαγραμίσεις με αρκετά κακό οδόστρωμα και με κάποια αρκετά χωμάτινα κομμάτια …

Το θηρίο του Βασίλη δεν δείχνει να καταλαβαίνει σε αντίθεση με το σφιχτό στήσιμο της Χιονάτης η οποία δυσανασχετεί …

Συνεχίζουμε να κινούμαστε παράλληλα με τον Δρίνο ποταμό και φτάνουμε στα σύνορα μεταξύ Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και Μαυροβουνίου …

Η υπάλληλος από την πλευρά της Βοσνίας μας απαγορεύει να βγάλουμε φωτογραφία κάτω από την πινακίδα της Βοσνίας …

Διασχίζουμε την γέφυρα και μπαίνουμε στο Μαυροβούνιο, συναντάμε και την υπόλοιπη ομάδα η οποία πέρναγε τα σύνορα και στην συνέχεια σταμάταγε σε ένα καφενείο …

 

Περάσαμε με την σειρά μας και εμείς τα σύνορα και σταματήσαμε στο καφενείο για ένα καφέ (κάτι σαν ελληνικό) και ένα τοπικό σάντουιτσ …

 

 

 

 

Η σερβιτόρα μας ήταν ένα χαριτωμένο 10χρονο κοριτσάκι με ένα τεράστιο χαμόγελο …

Εντύπωση μου έκανε ότι δεν υπήρχε κοντά κάποιο χωριό ή κάποια πόλη, κάτι το οποίο το είδα αρκετές φορές, σπίτια και οικογένειες να ζούνε μακριά από κάποιο μικρό η μεγάλο αστικό κέντρο …

Ήταν ήδη απόγευμα και έπρεπε να συνεχίσουμε άν θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας μες στην ημέρα …

 

Το κοριτσάκι και η μητέρα του περίμεναν και μας χαιρετούσαν έναν έναν καθώς φεύγαμε και φυσικά και εμείς ανταποδίδαμε τον χαιρετισμό …

Η μεγαλύτερη έκπληξη της ημέρας με περίμενε …

Η διαδρομή ήταν παράλληλη με τον ποταμό Πίβα, είναι και διαδρομή βγαλμένη από την φαντασία του κάθε μοτοσικλετιστή και μπορώ να πώ ότι είναι ή καλύτερη διαδρομή που έχω περάσει μέχρι στιγμής …

Είναι ένας δρόμος με αρκετή καλή άσφαλτο, ωραίες στροφές και τα άπειρα τούνελ δημιουργούν ένα απόκοσμο συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και ίσως και σε άλλον κόσμο …

Το ίδιο εκστασιασμένος είναι και ο Βασίλης …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θυμίζει πολύ τον δρόμο από την Αργιθέα για την Άρτα αλλά φαρδύτερος με καλύτερο οδόστρωμα και με τούνελ που δεν τελειώνουν …

Ούτε εγώ θέλουν να τελειώσουν και τα τούνελ και η διαδρομή …

Περάσαμε αυτήν την διαδρομή με το τελευταίο φως της μέρας, δεν θέλω να φανταστώ πόσο δύσκολη θα ήταν να την περάσεις νύχτα …

Αυτό και αν θα ήταν εμπειρία …

Έχει νυχτώσει για τα καλά πλέον οπότε το υπόλοιπο της διαδρομής γίνεται διαδικαστικό …

Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ήταν εξίσου ενδιαφέρων …

Ο προορισμός μας είναι η πόλη Ζαμπλιακ μέσω των υψιπέδων του Ντορμιτορ …

Έχουμε ανέβει ψηλά και αρχίζουμε την κατάβαση σε ένα στενό δρόμο όλο φουρκέτες και οι διασταυρώσεις με άλλα αυτοκίνητα και ιδιαίτερα με φορτηγά και λεωφορεία κάνουν το όλο θέμα αρκετά δύσκολο …

Το θέμα με την δέσμη του προβολέα της Χιονάτης δεν βοηθάει καθόλου και με κουράζει απίστευτα …

Παρακάλαγα να τελειώσει …

Κάποια στιγμή τελειώνει και αρχίζουμε εκ νέου την ανάβαση αλλά πλέον ο δρόμος μετά το Σαβνίκ είναι φαρδύτερος και με καλύτερη ασφαλτόστρωση …

Ο Βασίλης αρχίζει να απομακρύνεται, καταβάλω προσπάθειες να τον φτάσω άλλα όσο περνάει η ώρα και στροφή την στροφή τον χάνω …

Έχω σοβαρό θέμα με τον φωτισμό την νύχτα …

Περνάμε το υψίπεδο του Ντορμίτορ και φτάνουμε στην πόλη Ζαμπλιακ και για άλλη μια φορά ψάχνουμε για το ξενοδοχείο …

Ένα τηλέφωνο στον Γιώργο και μαθαίνουμε ότι αυτοί θέλουν τουλάχιστον άλλη μια ώρα για να φτάσουν …

Παραξενευτήκαμε μιας και είχαμε φύγει τελευταίοι από την τελευταία στάση στα σύνορα και δεν τους συναντήσαμε ξανά …

Τελικά απαντάει ο Ηλίας το τηλέφωνο του Στέργιου και μας ενημερώνει για το όνομα του ξενοδοχείου …

 

 

Φτάνουμε και καθόμαστε μαζί με τον Στέργιο και τον Ηλία οι οποίοι έφτασαν πριν δύσει ο ήλιος …

Πρόλαβαν να περάσουν μέσα απο το Ντορμιτορ και να το δουν …

Εκεί μαθαίνουμε ότι οι υπόλοιποι δεν τους ακολούθησαν σε μια διασταύρωση αλλά συνέχισαν με αποτέλεσμα να κάνουν ένα κύκλο δύο ωρών …

Παραγγέλνουμε κρασί και αράζουμε περιμένοντας και τους υπόλοιπους να έρθουν …

Έρχονται φανερά εκνευρισμένοι από τον κύκλο που έκαναν λόγω του λάθους τους …

Αράζουν όλοι στα παρακείμενα τραπέζια …

Παραγγέλνουμε κάποια τοπικά εδέσματα και σβήνουμε την πείνα μας καθώς και τη δίψα μας με κόκκινο κρασί …

Ο Γιώργος έχει γενέθλια οπότε κανονίζεται στα γρήγορα και του φτιαχνουμε μια πρόχειρη τούρτα (ένα κομμάτι γλυκό) και επειδή δεν υπήρχε κάποιο κερί χρησιμοποιήσαμε ένα κερί λαδιού από τα διακοσμητικά που υπήρχαν στον χώρο …

Αφού του τραγουδήσαμε και του ευχηθήκαμε σιγά σιγά όλοι μας αποτραβηχτήκαμε στα δωμάτια μας …

 

Ήταν η πιο κουραστική μέρα μέχρι στιγμής σε αυτό το ταξίδι μα συνάμα και η πιο όμορφη …

Γέμισα εικόνες απίστευτες και σίγουρα θα ήθελαν να επιστρέψω σε αυτό το μέρος 

Μπράβο για την όρεξή σου Παναγιώτη.

Πολύ όμορφη παρουσίαση και περιγραφή, σα να διαβάζω περιοδικό. 

 Ευχαριστούμε που μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου.

 

Ημέρα τέταρτη (Κυριακή 3 Οκτωβρίου)

 

 

 

Ξημέρωσε Κυριακή, πλέον έχει αρχίσει η επιστροφή …

 

Κατεβαίνουμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό, έχει ένα μπουφέ που έχει ότι τραβάει η όρεξη μας και αλμυρά και γλυκά …

Εννοείται ότι το πιάτο γέμισε 2 φορές …

Ήπιαμε και το καφεδάκι μας …

 

Φορτώσαμε τα μηχανάκια και πήγαμε στο κοντινότερο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό …

 

Με τον Βασίλη πεταχτήκαμε και μια βόλτα μέχρι το κέντρο της πόλης μπας και βρούμε κάνα μαγαζί ανοιχτό να πάρουμε τίποτα αναμνηστικά, αλλά μάταια ήταν πολύ νωρίς και τα πάντα ήταν κλειστά …

Επιστρέψαμε προς το βενζινάδικο όπου συναντήσαμε και αρκετούς από τους υπόλοιπους …

 

Μπήκαμε στην ουρά του τρένου …

 

Περάσαμε πάλι από τα όρια του Durmitor και μπορέσαμε να το δούμε με το φως της μέρας, άλλος ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφθώ ξανά …

 

Μπαίνουμε στο τούνελ και βλέπουμε το κουφάρι ενός ζώου …

Ήταν το κουτάβι που πετάχτηκε εχθές μπροστά μου μέσα στο τούνελ και παραλίγο να το πατήσω …

Το συζητάγαμε με τον Βασίλη το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα την έβγαζε καθαρή και δυστυχώς δεν τα κατάφερε …

 

Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε και άρχισαν οι διαβουλεύσεις για την διαδρομή της μέρας …

 

Στόχος ήταν να κοιμηθούμε στην Καστοριά το βράδυ, οπότε προβλέπονταν πολλές ώρες οδήγησης …

 

Τα παιδιά που είχαν κάνει τον μεγάλο κύκλο εχθές είχαν βγάλει τους ενδιάμεσους προορισμούς από την διαδρομή μέχρι τα Σκόδρα στην Αλβανία οπότε θα πήγαιναν από την συντομότερη διαδρομή …

 

Ο Βασίλης ο Νίκος και εγώ αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή ως είχε και δεν το μετανιώσαμε καθόλου …

Οπότε χωριστήκαμε από τους υπόλοιπους …

 

Μπροστά πήγαινε ο Νίκος αρχικά, ακολουθούσε ο Βασίλης και τελευταίος εγώ …

Πιάσαμε ένα ωραίο χαλαρό τουριστικό ρυθμό και κάναμε και στάσεις για φωτογραφίες για πρώτη φορά …

 

Ο δρόμος ήταν ορεινός, στενός χωρίς διαγραμμίσεις οπότε οι ταχύτητες ήταν μικρές και έτσι υπήρχε ο χρόνος να χαζεύουμε το τοπίο …

 

 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι και στο πιο απόμερο ορεινό χωριό έβλεπα μικρά παιδιά να παίζουν, νοικοκυρές να έχουν απλώσει την μπουγάδα τους και γενικά νέους ανθρώπους, σε αντίθεση με τα δικά μας ορεινά χωριά (και όχι μόνο) που βλέπεις μόνο ηλικιωμένους και τα οποία χρόνο με τον χρόνο ερημώνουν …

 

Ανεβαίναμε βουνά, κατεβαίναμε βουνά …

Χαμένοι μέσα σε καταπράσινους δρόμους με ελάχιστη κίνηση …

 

 

 

 

 

Κάναμε και μια στάση για ένα καφέ με καταπληκτική θέα …

Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο πρώτος καφές που δεν τον ήπιαμε σε βενζινάδικο!!!

 

Το Μαυροβούνιο είναι πανέμορφο και αξίζει να το επισκεφθεί κάποιος, αν και είδα ένα μικρό μέρος μόνο θα ήθελα να το επισκεφθώ ξανά στο μέλλον και να χαθώ μέσα στους ορεινούς του δρόμους …

 

 

 

Συνεχίζουμε μετά το καφεδάκι μας με κατεύθυνση προς τον συνοριακό σταθμό Vermosh-Guci μεταξύ του Μαυροβούνιου και της Αλβανίας …

 

Φτάνουμε, ρωτάμε αν μπορούμε να βγάλουμε φωτογραφίες και μας το επιτρέπουν (σε αντίθεση με την Βοσνία)

Με συνοπτικές διαδικασίες περνάμε τα σύνορα και μπαίνουμε στην Αλβανία …

 

Επόμενος σταθμός είναι τα Σκόδρα που πιθανόν να συναντηθούμε με τους υπόλοιπους.

 

 

 

 

Με το που μπαίνεις στην Αλβανία το καταλαβαίνεις …

Η άσφαλτος έχει τα θέματα της …

Κυκλοφορούν αδέσποτα ζωάκια (Μιλάμε για γουρουνάκια, πάπιες, χήνες κτλ) …

Επίσης κυκλοφορούν πολύ πιο ακριβά αυτοκίνητα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων …

 

Δεν βλέπουμε την πινακίδα για τα Σκόδρα (δεν υπήρχε) και συνεχίζουμε ευθεία φτάνουμε στο χωριό Vermosh (το οποίο είναι και το βορειότερο χωριό της Αλβανίας ) και η άσφαλτος τελειώνει …

 

Σταματάμε και αρχίζουμε να ψάχνουμε προς τα που θα πάμε …

Ο Βασίλης ρώτησε μια παρέα που κάθονταν σε κάτι που έμοιαζε με καφενείο και μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να πάμε προς τα πίσω (και στο βορειότερο σημείο της Αλβανίας θα βρεις κάποιον να μιλάει Ελληνικά) .

 

Μπορεί το χωριό να είχε χωματόδρομους αλλά η Mercedes ήταν παντού …

 

Αναστροφή και φτάνοντας στην μοναδική διχάλα του δρόμου βλέπουμε ότι υπήρχε πινακίδα αλλά μόνο από το ρεύμα που έρχεται από το Vermosh και όχι στην πλευρά που έρχεται από τα σύνορα …

 

Δεν πειράζει ήταν μικρή παράκαμψη και το χωριό καθώς και το τοπίο ήταν όμορφο …

 

Ξεκινάμε την ανάβαση των Αλβανικών Άλπεων το τοπίο είναι πανέμορφο και η άσφαλτος δεν είναι κακή …

 

 

 

 

 

Φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο και αρχίζουμε την κατάβαση, περνάμε και μερικά χωριουδάκια μέχρι που φτάνουμε στο Rrapsh serpentine pass !!!

 

Τι δρόμος είναι αυτός με καταπληκτική ασφαλτόστρωση … 

 

Ο Βασίλης εξαφανίζεται, τον χάνουμε, δεν μπορούμε να τον προφτάσουμε …

 

Συνεχίζουμε την ανάβαση σε αυτό το καταπληκτικό πάσο και βλέπω τον Νίκο να κόβει ρυθμό και έτσι τον φτάνω …

Έχει κουραστεί …

Συνεχίζουμε μαζί την ανάβαση σε χαλαρότερους ρυθμούς …

 

Στην κορυφή έχει μια καντίνα και ο Βασίλης μας περιμένει εκεί …

Με το που βγαίνω από την άσφαλτο στο χωμάτινο “πάρκινγκ” ο μπροστά τροχός της Χιονάτης πατάει μια πέτρα και γλιστράει …

Η Χιονάτη μπατάρει στα δεξιά και προσπαθώ να την συγκρατήσω …

Βάζω όλες μου τις δυνάμεις και τα καταφέρνω να την συγκρατήσω λίγο πριν πέσει …

Τα χρειάστηκα, έφτασε πάρα πολύ κοντά στο να ξαπλώσει …

 

Παρκάρω την Χιονάτη και ξεκαβαλάω, το τοπίο είναι απίστευτο …

 

Αλλά αρχικά το ενδιαφέρον είναι στην κατάσταση του Νίκου …

Μια πορτοκαλάδα τον συνεφέρει …

 

Εκεί πιάνουμε κουβέντα εκτός από τον ιδιοκτήτη της καντίνας καθώς και με άλλους Αλβανούς οι οποίοι έχουν περάσει από την Ελλάδα και μιλάμε στα Ελληνικά …

 

Υπάρχει και ένας νότιο Αφρικανός που μένει στις ΗΠΑ με ένα ΚΤΜ, ο οποίος ταξιδεύει μόνος του τα Βαλκάνια και κατασκηνώνει όπου τον πιάσει η νύχτα η σε κάμπινγκ, θα έβαζε άνω τελεία στο ταξίδι του σύντομα από ότι μου είπε για να επιστρέψει στις ΗΠΑ και του χρόνου θα συνέχιζε …

 

Τρώμε και ένα σάντουιτς, χαζεύουμε το απίστευτο τοπίο και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε …

 

Όπως χαζεύουμε τον δρόμο βλέπουμε 2 βέσπες να τον ανεβαίνουν …

Δεν αργούν να κάνουν την ανάβαση, ανταλλαγή χαιρετισμών και ήρθε και η ώρα μας να συνεχίσουμε το ταξίδι μας …

 

 

 

 

 

 

 

 

Αρχίζουμε την κατάβαση προς τα Σκόδρα πρέπει να μας πήρε καμιά ώρα …

Σταματάμε για τον πρώτο ανεφοδιασμό της ημέρας καθώς και για άλλον ένα καφέ, πριν φτάσουμε στην πόλη.

Βλέπουμε ότι το να φτάσουμε Καστοριά θα είναι δύσκολο …

 

Οι υπόλοιποι έχουν φτάσει ήδη στα Τίρανα από ότι μαθαίνουμε …

Καβαλάμε τις μηχανές μας και βάζουμε στόχο τα Τίρανα …

 

Περνάμε έξω από τα Σκόδρα …

Βλέπουμε την λίμνη από απόσταση …

 

Έχει κίνηση, αρκετή κίνηση …

 

Μπροστά ο Βασίλης, πίσω ο Νίκος και ακολουθώ και εγώ …

 

Ο Βασίλης ξεκινάει να προσπερνάει την ουρά με τα αυτοκίνητα, ακολουθεί ο Νίκος και εγώ με την σειρά μου …

Τον έβλεπα όμως λίγο διστακτικό, υπέθεσα ότι είχε στο μυαλό του και εμάς για το άν θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε η όχι …

Οπότε για να τον βοηθήσω περνάω μπροστά και αρχίζουν να με ακολουθούν και ο Βασίλης και ο Νίκος …

 

Οι οδηγοί στην Αλβανία είναι απρόβλεπτοι, λειτουργούν χωρίς κανόνες …

Αν δουν λακκούβα προσπαθούν να την αποφύγουν χωρίς να τους νοιάζει που βρίσκονται τα υπόλοιπα οχήματα, δίπλα τους απέναντι τους …

Το μόνο που προέχει είναι να μην πέσουν στην λακκούβα …

 

Κάνουμε άλλη μια στάση για ξεμούδιασμα.

Ο Βασίλης μπαίνει πάλι μπροστά και ακολουθούμε ο Νίκος και εγώ …

 

Η κίνηση είναι απίστευτη τα πάντα έχουν σταματήσει …

Η ουρά των αυτοκινήτων πρέπει να ξεπέρναγε τα 30χλμ

 

Τέτοια ουρά έχω να δώ από εκλογές στην Ελλάδα την δεκαετία του 80 …

Λίγο πριν φτάσουμε στα Τίρανα ανακαλύπτουμε και τον λόγο της κίνησης …

Μια θεριζοαλονιστική μηχανή κινούταν πάνω στην εθνική οδό …

Πλέον τα είχαμε δεί όλα …

 

Καλά είπα για δεκαετία του 80 στην Ελλάδα …

Τότε τα κάναμε και εμείς αυτά …

 

Ένα ταξίδι στην Αλβανία δείχνει στους μεγαλύτερους (αυτούς που έχουν αναμνήσεις από την δεκαετία του 80 και πιο πίσω) πόσο έχει εξελιχθεί η χώρα μας σε κάποιους τομείς …

 

Έχει σουρουπώσει φτάνουμε Τίρανα 

 

Μου έχει κάνει εντύπωση ότι στα χωριά καθώς και στα προάστια οι μαντρότοιχοι είναι το ίδιο ψηλοί με τα σπίτια …

Όσο είχε φως στα προάστια των Τιράνων, έβλεπα μόνο άντρες στα καφενεία και οι γυναίκες να κυκλοφορούν με συνοδεία …

 

Η νύχτα μας βρίσκει να προσπαθούμε να διασχίσουμε την πόλη τον Τιράνων …

Έχει και εδώ απίστευτη κίνηση, άναρχη κίνηση …

 

Η εθνική οδός από τα Τίρανα προς την Κορυτσά είναι σύγχρονη μέχρι το Ελβασάν.

 

Στο οποίο κάνουμε μια σύντομη στάση να ξεμουδιάσουμε, να πιούμε λίγο νερό και να φάμε κάτι μπισκότα που κουβαλούσαμε μαζί μας …

 

Οδηγάμε από το πρωί ασταμάτητα και η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται …

Το να φτάσουμε Καστοριά φαντάζει από δύσκολο έως αδύνατο αλλά είμαστε αποφασισμένοι να το επιτύχουμε αν χρειαστεί …

 

Καταφέρνουμε να έρθουμε σε τηλεφωνική επαφή και με τους υπόλοιπους και μαθαίνουμε ότι τελικά θα διανυκτερεύσουμε στο Πόγραδετς …

 

Νομίζω ότι και οι 3 νιώσαμε μια ανακούφιση όταν το μάθαμε …

 

Ξεκινάμε προς το Πόγραδετς μετά την σύντομη στάση στην άκρη του δρόμου …

 

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε να οδηγούμε στην νύχτα …

Για μένα είναι τα πιο κουραστικά χιλιόμετρα, το φανάρι της Χιονάτης δεν επαρκεί και στις στροφές απλά δεν υπάρχει …

Αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το δώ στο μέλλον …

 

Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, στρίβουμε, ξαναστρίβουμε αλλά μες στο σκοτάδι δεν βλέπεις τίποτα μόνο τον δρόμο μπροστά σου για κάποια μέτρα …

 

Φτάνουμε στο Πόγραδετς, ο δρόμος περνάει δίπλα από την λίμνη και είμαι σίγουρος για να μην πώ βέβαιος ότι θα ήταν πολύ όμορφα να τον περνάς την μέρα …

 

Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, παρκάρουμε και ανεβαίνουμε στα δωμάτια …

Τακτοποιούμε στα γρήγορα τα πράγματα και κατεβαίνουμε στο εστιατόριο …

Είμαστε οι τελευταίοι που φτάσαμε …

 

Μίας και η κουζίνα έκλεινε σε λίγο παράγγειλα και για τον Βασίλη και τον Νίκο …

Τρώμε το δείπνο μας, μια μακαρονάδα …

 

Συζητάμε για κάμποση ώρα με τους υπόλοιπους και μετά βγαίνουμε  να περπατήσουμε στην πόλη …

 

Ένα από τα παιδιά από την Χαλκίδα μας έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τις καρέκλες μασάζ που υπήρχαν στην ρεσεψιόν …

Κάνουμε ψιλά στο περίπτερο απέναντι και ξεκινάμε την βόλτα μας στην πόλη …

 

Είναι όμορφη τουλάχιστον από αυτό που μπορούμε να δούμε σε μια σύντομη βόλτα την νύχτα …

Μου θυμίζει αρκετά Τουρκία μπορώ να πώ … 

 

Η βόλτα στην πόλη με κουβεντούλα ήταν αρκετά χαλαρωτική και το καλύτερο ήρθε στο ξενοδοχείο …

Ο Βασίλης και ο Νίκος δεν είχαν ξανακάτσει σε καρέκλα μασάζ …

Οπότε δεν ήξεραν και για την έκπληξη που σου κάνει η καρέκλα  …

Πάντως το μασάζ ήταν ότι χρειαζόμασταν και οι τρεις μετά από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα …

 

Η νύχτα έκλεισε με ένα ζεστό ντουζάκι και ένα βαθύ ύπνο …

 

Στο μυαλό έπαιζαν όλες οι εικόνες που είδαμε σήμερα …

Τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο πάνω στο βουνό …

Νέους ανθρώπους να οργώνουν με άροτρο που το σέρνει άλογο στην βουνοπλαγιά …

Μπουγάδα απλωμένη σε σπιτάκια σε ξεχασμένα χωριά …

Το απίστευτο πάσο και η ομορφιά του άγριου τοπίου στην Βόρεια Αλβανία …

Το χάος στους δρόμους της …

Inspirational!!Παντα ορθιος αδερφε!!

Ημέρα πέμπτη και τελευταία   (Δευτέρα 4 Οκτωβρίου)

 

 

 

Ξημέρωσε μια ηλιόλουστη μέρα.

 

Κατεβήκαμε για πρωινό και στην συνέχεια απολαύσαμε το καφεδάκι μας στην βεράντα απολαμβάνοντας την θέα της λίμνης Οχρίδας …

 

Δεν υπήρχε βιασύνη από κανέναν να ξεκινήσουμε …

Φτιάξαμε τα PLF  και μετά κάναμε και μια βόλτα στην πόλη …

 

Φορτώσαμε τις μηχανές και ξεκινήσαμε, επόμενη στάση τα σύνορα με την Ελλάδα.

Η χθεσινή τριάδα δεν χάλασε ούτε σήμερα, μπροστά ο Βασίλης, πίσω ο Νίκος και ακολουθούσα εγώ.

Στάση πριν βγούμε από την πόλη για ανεφοδιασμό και συνεχίζουμε …

 

 

Παρακάμψαμε την Κορυτσά γιατί έτσι μας οδηγούσε το GPS, φτάνουμε στα σύνορα και έχουν περάσει όλοι εκτός από εμάς και τον Στέργιο που ψώνιζε από τα Duty Free …

 

Μαζευόμαστε όλοι μετά τα σύνορα και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ στην Καστοριά …

Η τριάδα δεν χάλασε …

 

Φτάσαμε αράξαμε πρώτο τραπέζι στην λίμνη και απολαύσαμε το καφεδάκι μας μετά συζητήσεως …

Και στον καφέ είχαμε κάτσει σε γκρουπάκια όπως ταξιδεύαμε …

 

Ακολούθησε αγορά δώρων για την οικογένεια, μπήκαμε όλοι στο ίδιο μαγαζί και πήραμε ότι παντόφλα είχε …

Η ιδέα ήταν του Νίκου και όντως ήταν καταπληκτική …

 

Στην συνέχεια αποχαιρετιστήκαμε μιας και αυτή η καταπληκτική διαδρομή είχε τελειώσει και ο καθένας θα πήγαινε στο σπίτι του …

Ο στόχος είχε επιτευχθεί περάσαμε 5 μέρες στα Βαλκάνια χωρίς απρόοπτα, είδαμε καταπληκτικά μέρη και αφήσαμε εκκρεμότητες για μελλόντικα ταξίδια …

 

Η τριάδα αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της λίμνης (ένα μέρος του) και βγάλαμε και κάμποσες φωτογραφίες …

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στην συνέχεια ξεκινήσαμε την επιστροφή θα πηγαίναμε μέσω Καλαμπάκας όπου θα σταματούσαμε και για φαγητό …

 

Κάπου στην πορεία έχασα τον Βασίλη και τον Νίκο και άρχισα να κάνω κύκλους μέσα στην Καστοριά …

Ναί κατάφερα και χάθηκα μέσα στην Καστοριά, μπορεί να μην έχασα τους συνταξιδευτές μου όλες αυτές τις μέρες τριγυρίζοντας στα Βαλκάνια αλλά το κατάφερα στην Ελλάδα …

Μετά από κάποια τηλέφωνα και κάνα μισάωρο σχεδόν κατάφερα και τους βρήκα …

(Έχω χαθεί σε χωριό που έχει 10 σπίτια)

Ξεκινάμε και χωρίς σταματημό φτάνουμε Καλαμπακα …

 

Τι όμορφη και στριφτερή διαδρομή είναι και αυτή …

 

Καθόμαστε και παραγγέλνουμε και οι τρεις αρνάκι στον φούρνο με πατάτες, ο Νίκος το συνόδευσε με μπύρα, ο Βασίλης με κρασί και εγώ με coca cola (o ξενέρωτος της παρέας)

Ο Βασίλης είχε ζητήσει χωρίς λίπος το αρνάκι του αλλά είτε το είπε είτε όχι το ίδιο ήταν, παίζει να του έδωσαν και το κομμάτι με το περισσότερο …

 

Στην συνέχεια απολαύσαμε το παγωτάκι μας με συνοδεία κουβεντούλας …

 

Η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να συνεχίσουμε για να φτάσουμε μια λογική ώρα στο σπίτι μας, αφού ξεδίψασαν και τα άτια μας ξεκινήσαμε …

 

Η νύχτα μας έπιασε λίγο πριν τον Δομοκό, ο οποίος με ζόρισε παρά πολύ να τον κατέβω ….

Σταματήσαμε στην Λαμία για ένα καφεδάκι να ανεφοδιαστούμε σε καύσιμα και να ξεμουδιάσουμε λίγο …

Η συνέχεια θα ήταν από εθνική μέχρι την Αθήνα …

 

Κάπου μετά την Θήβα ο Βασίλης έφυγε μπροστά για να προλάβει να δει τα παιδιά του πριν κοιμηθούν και εγώ με τον Νίκο ακολουθήσαμε …

 

Με τον Νίκο μίας και από ότι αποδείχτηκε είμαστε γείτονες φτάσαμε μαζί σχεδόν μέχρι τα σπίτια μας …

Ένα πολύ όμορφο και ευχάριστο ταξίδι έφτασε στο τέλος του …

 

Δεν είχα ξαναταξιδέψει για τόσες μέρες και με τόσους πολλούς συνταξιδευτές άλλη φορά, οπότε ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνώρισα καταπληκτικούς ανθρώπους, είδα φανταστικά μέρη και άφησα εκκρεμότητες για άλλο ταξίδι στα μέρη αυτά …

 

Να ευχαριστήσω τον Στέργιο για την ιδέα την υλοποίηση και την μη οργάνωση αυτού του ταξιδιού  …

 

Επίσης να ευχαριστήσω όλους τους συνταξιδευτές μου για την παρέα, ήταν χαρά μου που συνταξίδευσα μαζί σας και ελπίζω στο μέλλον να συνταξιδεύσουμε ξανά 

 

Μπορώ να πώ ότι πλέον βλέπω διαφορετικά τα ταξίδια στο εξωτερικό …

 

Μέχρι το επόμενο να είμαστε όλοι καλά …

Μπράβο Παναγιώτη...

Άντε και στην επόμενη...

Ταξιδεψα μαζι σου αδερφε!! Καταπληκτικο ταξιδι!!