Η ιστορία της Βρετανικής Royal Enfield

Το δικαίωμα χρήσης του ονόματος Royal Enfield δόθηκε από το στέμμα το 1890, στην εταιρία Enfield Cycle η οποία κατασκεύαζε μοτοσυκλέτες, ποδήλατα και κινητήρες, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε αμέσως.
Το 1893 η εταιρία the Enfield Manufacturing Company Ltd ξεκίνησε να κατασκευάζει ποδήλατα.
Μέχρι το 1899 κατασκεύζε τετράτροχα με κινητήρες De Dion.




Περίοδος Α Παγκοσμίου Πολέμου (1911-1920)


1913 Enfield 425cc

Το 1911, πριν το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου, η εταιρία πρόσθεσε τη λέξη Royal στο όνομα της και έγινε Royal Enfield.
To 1912 το μοντέλο Royal Enfield 180 sidecar combination παρουσιάστηκε,με ένα κινητήρα JAP 770cc V-Twin, και έτρεξε με επιτυχία στους αγώνες του Isle of Man TT και στο Brooklands.
H Royal Enfield προμήθευε μεγάλους αριθμούς μοτοσυκλετών στο Βρετανικό στρατό και είχε και συμβόλαιο παραγωγής μοτοσυκλετών με την αυτοκρατορική κυβέρνηση της Ρωσίας, χρησιμοποιούσε δικούς της κινητήρες, ένα δίχρονο μονοκύλινδρο 225cc και ένα V-Twin 425cc.
Επίσης κατασκεύαζε και μια μοτοσυκλέτα 8 ίππων με καλάθι στο οποίο ήταν προσαρμοσμένο ένα πολυβόλο Vickers.

Περίοδος ΜεσοΠολέμου (1921-1939)


1923 Royal Enfield 225cc

Το 1921 η Enfield κατασκεύασε ένα νέο δικύλινδρο κινητήρα 976cc, και το 1924 βγήκε στην παραγωγή η πρώτη τετράχρονη Enfield με κινητήρα JAP 350cc.
Παρά τη πτώση των πωλήσεων λόγο της κρίσης του 1930 η εταιρία βασιζόμενη στα αποθέματα της συνέχισε να λειτουργεί.
Το 1931 πεθαίνει ένας από τους ιδρυτές της εταιρίας, ο Albert Eddie και λίγο μετά το 1933 πεθαίνει και ο συνεταίρος του R.W. Smit.

Περίοδος 2ου Παγκοσμίου Πολέμου (1939–1945)

Κατά τη περίοδο του 2ού Παγκοσμίου Πολέμου, η εταιρία Enfield Cycle Company κλήθηκε από τις Βρετανικές αρχές να κατασκευάσει στρατιωτικές μοτοσυκλέτες.
Τα μοντέλα που κατασκευάστηκαν για το στρατό ήταν τα:
- WD/C 350cc sidevalve,
- WD/CO 350cc OHV,
- WD/D 250cc SV,
- WD/G 350cc OHV
- WD/L 570cc SV
Ένα από τα πιο γνωστά Enfield της εποχής ήταν το Royal Enfield WD/RE γνωστό και ως φτερωτός ψύλλος, μια ελαφριά μοτοσυκλέτα 125cc η οποία σχεδιάστηκε για να πέφτει από τα αεροπλάνα μαζί με τους αλεξιπτωτιστές.


Royal Enfield WD/RE
Royal Enfield WD/RE

Προκειμένου να προστατευτεί η παραγωγή από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών, ένα υπόγειο εργοστάσιο κατασκευάστηκε το 1942 κοντά στο Bradford-on-Avon στο Wiltshire.
Παράλληλα με τη κατασκευή μοτοσυκλετών, το εργοστάσιο κατασκεύαζε μηχανικούς ανιχνευτές για τα αντιαεροπορικά πυροβόλα, καθώς η σταθερή θερμοκρασία του υπόγειου ήταν ιδανική για τη κατασκευή τέτοιων υψηλής ακρίβειας μηχανισμών.
Μετά τον πόλεμο το εργοστάσιο συνέχισε τη λειτουργία του, κατασκευάζοντας κινητήρες και μηχανισμούς υψηλής ακρίβειας ακόμη και μετά τη παύση της παραγωγής των μοτοσυκλετών.

Μεταπολεμική περίοδος (1946–1954)

Μεταπολεμικά η Royal Enfield ξανά ξεκίνησε τη παραγωγή των μονοκύλινδρων μοντέλων G (350cc) και J (500cc).
Πρόκειται για μοτοσυκλέτες καθημερινής χρήσης προορισμένες για ένα κόσμο που διψούσε για μετακίνηση.
Επίσης ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτικών μοντέλων C και CO δόθηκε στην κυκλοφορία από το στρατό.


Model G

Bullet 350cc - 500cc(1949-1970)

To 1948 κατασκευάστηκε μια πρωτοποριακή πίσω ανάρτηση αρχικά για τα αγωνιστικά μοντέλα trial (τα σημερινά τύπου enduro μοντέλα), αλλά σύντομα προσαρμόστηκε και στο «πολιτικό» μονοκύλινδρο Bullet 350cc.
Αυτό έγινε ένα πολύ δημοφιλές μοντέλο χάρη στην άνετη και χωρίς κραδασμούς (για τα δεδομένα της εποχής) συμπεριφοράς του.
Σύντομα παρουσιάστηκε και η έκδοση των 500cc.
Στα τέλη του 1950 η παραγωγή των Bullet σταματάει στη Βρετανία και τα μηχανήματα πωλούνται στην Ινδία όπου η παραγωγή συνεχίζεται έως και σήμερα.

500 Twins, Meteors, Super Meteors and Constellations (1949-1963)


Royal Enfield 500 twin


Royal Enfield Meteor


Royal Enfield Constellation

Το 1949 η Royal Enfield παρουσιάζει ένα μοντέλο 500cc το οποίο ήταν ο προκάτοχος των επερχόμενων Royal Enfield Meteor 600cc Super Meteor και του 700cc Constellation. Τα μοντέλα αυτά αν και παρουσίαζαν καλές επιδόσεις σε χαμηλές τιμές και πουλήθηκαν αρκετά, παρόλα αυτά δεν απέκτησαν την ανάλογη φήμη.
Ειδικά το 700cc Royal Enfield Constellation Twin είχε χαρακτηριστεί ως το πρώτο superbike!

Μοντέλα 250cc


Royal Enfield Crusader

Στα τέλη της δεκαετίας του 50 και στις αρχές του 1960 η Royal Enfield παρήγαγε διάφορες μοτοσυκλέτες 250cc.
H μεγαλύτερη εμπορική της επιτυχία ήταν το Crusader ένα μονοκύλινδρο 248cc με 18 ίππους.
Το 1965 παρουσιάστηκε μια παραλλαγή του με 21 ίππους, το GT Continental με 5 ταχύτητες (οι οποίες υπήρχαν και σαν προαιρετική επιλογή στο crusader), κλιπ ον, και στηρίγματα για τα πόδια του συνεπιβάτη. Η cafe racer εμφάνιση του είχε ως αποτέλεσμα τις καλές πωλήσεις του.
Άλλες παραλλαγές ήταν το 250 Turbo Twin με τον δίχρονο κινητήρα Villers, και το περίεργο 250 super 5 με τη χαρακτηριστική μπροστινή ανάρτηση trailing-link αντί των συμβατικών τηλεσκοπικών πιρουνιών που είχαν τα υπόλοιπα μοντέλα.

Enfield Indians
Από το 1955 έως το 1959 οι Royal Enfield βάφονταν κόκκινες και πωλούνταν στην Αμερικάνικη αγορά σαν «Indian» από την εταιρία Brockhouse, η οποία είχε τον έλεγχο της την εταιρίας «Indian», και είχε σταματήσει να κατασκευάζει αμερικάνικες «Indian» από το 1953.


Royal Enfield Indian

Οι Αμερικανοί πάντως δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα και η συμφωνία έληξε το 1960, και από το 1961 οι Royal Enfield πωλούνταν στις Η.Π.Α. με το δικό τους όνομα.
Η μεγαλύτερη Enfield «Indian» ήταν ένα μοντέλο 700cc με το όνομα Chief όπως και αμερικάνικη προκάτοχος της.

Royal Enfield Interceptor

Την εποχή που ξεκίνησε η μάχη για συνεχώς καλύτερους κινητήρες από τους γιαπωνέζους κατασκευαστές στα τέλη της δεκαετίας του 60 και στις αρχές του 70, η Βρετανική εταιρία έκανε τη τελευταία προσπάθεια της (τη περίοδο 1962-1968) με τα μοντέλα Interceptor Ι και ΙΙ.
Κατασκευασμένα κυρίως για την αμερικάνικη αγορά, είχαν πολύ χρώμιο και δυνατές επιδόσεις, με τελικές που ξεπερνούσαν τα 175χ/α.
Τα μοντέλα αυτά έγιναν πολύ δημοφιλή στις Η.Π.Α. αλλά η αδυναμία της εταιρίας να εξυπηρετήσει την αυξημένη ζήτηση οδήγησε στο τέλος της τελευταίας Βρετανικής Royal Enfield.

Το εργοστάσιο του Redditch σταμάτησε την παραγωγή του το 1967 και πωλήθηκε στην Norton-Triumph-Villiers (NVT) το 1968, ενώ εκείνο στο Bradford-on-Avon έκλεισε το 1970.
Αυτό σήμανε και το τέλος της Βρετανικής Royal Enfield η οποία έπαυσε να υπάρχει το 1971.
Λίγα από τα κτίρια του εργοστασίου στο Redditch παραμένουν όρθια ως σήμερα.

Αφότου έκλεισε το εργοστάσιο κάτι παραπάνω από 200 κινητήρες του Interceptor Series II παρέμειναν στο τελωνείο.
Αφορούσαν μια παραγγελία για τον Floyd Clymer στις Η.Π.Α. ο οποίος είχε αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο λίγο νωρίτερα. Η εξαγωγική εταιρία Mitchell's of Birmingham ανέλαβε να τους πουλήσει.
Πλησίασαν τους αδελφούς Rickman οι οποίοι συναρμολόγησαν ένα περιορισμένο αριθμό από Rickman Interceptors.


Rickman Interceptor

Από το 1956 όμως η Enfield India είχε ξεκινήσει τη συναρμολόγηση του μοντέλου Bullet με την άδεια της μητρικής εταιρίας, και από το 1962 κατασκεύαζε ολόκληρες μοτοσυκλέτες.
Η Enfield India απόκτησε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Royal Enfield το 1995, και η παραγωγή των μοτοσυκλετών γίνεται στη πόλη Chennai.

Καθώς λοιπόν η εταιρία συνεχίζει, η Royal Enfield είναι η μοναδική εταιρία μοτοσυκλετών η οποία απλώνει τη λειτουργία της σε 3 αιώνες και συνεχίζει έως σήμερα με αδιάλειπτη λειτουργία και το μοντέλο Bullet

είναι η μοτοσυκλέτα με τη μεγαλύτερη χρονική διάρκεια παραγωγής όλων των εποχών.

Η ιστορία της Royal Enfield India

Οι μοτοσυκλέτες της Royal Enfield Αγγλίας πωλούνταν στην Ινδία από το 1949.
Το 1955 η Ινδική κυβέρνηση αναζητούσε μια μοτοσυκλέτα ιδανική για το στρατό και την αστυνομία της, για να τη χρησιμοποιήσει στις περιπολίες για τη φύλαξη των συνόρων της.
Το μοντέλο Bullet επιλέχθηκε ως το ιδανικό για τη δουλειά αυτή, και η Ινδική κυβέρνηση παρήγγειλε 800 μοτοσυκλέτες bullet 500.
To 1955 η εταιρία του Redditch συνεργάστηκε με τη Madras Motors της Ινδίας και δημιουργήθηκε η εταιρία Enfield India, ώστε να συναρμολογείται με την άδεια της πρώτης, το μοντέλο Royal Enfield Bullet 350cc στη πόλη Madras (τώρα ονομάζεται Chennai).

Οι πρώτες μοτοσυκλέτες συναρμολογήθηκαν εξ’ όλοκλήρου με ανταλλακτικά που προέρχονταν από την Αγγλία.
Το 1957 τα μηχανήματα παραγωγής πωλήθηκαν στην Enfield India ώστε να μπορούν να κατασκευάζουν εκεί τα μηχανικά μέρη.
Ως το 1962 όλα τα μηχανικά μέρη κατασκευάζονταν πλέον στην Ινδία.
Οι Ινδικές Enfield χρησιμοποιούν τον κινητήρα του 1960 και το υπόλοιπο σχέδιο που υπήρχε πριν από το 1956.

Σαν ανεξάρτητος κατασκευαστής ύστερα από το κλείσιμο της εταιρίας στην Αγγλία η Enfield India συνεχίζει να παράγει ουσιαστικά την ίδια μοτοσυκλέτα σε 350cc και 500cc έως και σήμερα, μαζί με μερικά άλλα μοντέλα για τη τοπική αγορά.


Bullet 500

Το 1986 ένας δημόσιος υπάλληλος στο Ηνωμένο Βασίλειο με καταγωγή από την Ινδία, ο Raja Narayan επέστρεψε στην Ινδία και άρχισε την εξαγωγή των ινδικών Bullet προς την Αγγλία. Ξεκινώντας από το Bullet 350cc το 1986 άρχισε να παρέχει σχόλια που οδήγησαν σε διάφορες βελτιώσεις.
Το 1989 η Enfield Bullet εμφανίστηκε στην αγορά της Αγγλίας.

Το 1994 ο όμιλος Eicher αγόρασε την Enfield India και στα τέλη του 1995 η Enfield India απέκτησε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Royal Enfield.
Αυτή τη στιγμή η εταιρία Royal Enfield of India πουλάει μοτοσυκλέτες σε πάνω από 20 χώρες.
Εισάγονται σε Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες χώρες, με αυξανόμενες πωλήσεις αρχικά σε δύο εκδόσεις, μια σύγχρονη (μετά το 2001) με μίζα και την κλασσική η οποία είχε λίγες αλλαγές σε σχέση με το μοντέλο του 1955.
Υπήρχαν μικρές αλλαγές βέβαια όπως φλάς, καρμπυρατέρ mikini, ηλεκτρικά 12volt, βελτιωμένη σέλα και από το 1990 και μετά διπλά ταμπούρα.

Το 2006 βγήκε το Electra X, ένα μοντέλο 500cc με κινητήρα Lean Burn, καινούριο κύλινδρο και πιστόνι, κινητήρα αλουμινίου, μικρές αλλαγές στην εμφάνιση και μπροστινό δισκόφρενο.
Είχε επίσης 5τάχυτο σασμάν, μίζα και το ποιο σύγχρονο καρμπυρατέρ τo Micarb VM28.
Αυτό ήταν μοντέλο μόνο για εξαγωγή, δηλαδή δεν ήταν διαθέσιμο στην Ινδική αγορά, η οποία έπρεπε να βολευτεί με το electra 350.


Royal Enfield Electra X

Η βασική αιτία παραγωγής του Electra X ήταν οι περιορισμοί ρύπων που τότε στις Δυτικές χώρες.
Αργότερα στην ινδική αγορά εμφανίστηκαν κάποια νέα μοντέλα με καρμπυρατέρ συνεχούς ροής και κινητήρα από αλουμίνιο.
Τα μοντέλα αυτά ήταν τα Thunderbird και Machimo.


Royal Enfield Thunderbird


Royal Enfield Machimo

Οι περιορισμοί ρύπων έγιναν πιο αυστηροί με αποτέλεσμα ούτε το Electa X να μπορεί να κυκλοφορήσει στις δυτικές χώρες.

Χρειάστηκε να περάσουν 54 χρόνια ώστε να ανανεωθεί ριζικά το Bullet!
Το νέο μοντέλο με το όνομα Classic διατηρεί φυσικά τα χαρακτηριστικά κλασικά στοιχεία, αλλά έχει βελτιωθεί σχεδόν σε όλους τους τομείς, αποτελώντας μια μοτοσικλέτα που ζητά λίγες ασήμαντες παραχρήσεις στη καθημερινή συμβίωση . Φρένα, πλαίσιο και κινητήρας είναι καινούργια και αν και διατηρούν τη ρετρό εικόνα, είναι σύγχρονα σε λειτουργία.


Classic 500

Οι προδιαγραφές Euro3 δεν κάνουν εξαιρέσεις και η Enfield για να μπορεί να πουλά μοτοσικλέτες στην ευρωπαϊκή αγορά ήταν απαραίτητο να εκσυγχρονιστεί. Τα ζητούμενα ήταν λιγότερος θόρυβος από τον κινητήρα, δίχως όμως να αλλοιωθεί η μονοκύλινδρη, κλασική, συμφωνία και λιγότεροι εκπεμπόμενοι ρύποι, δίχως να χαθούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά «κλασσικής» απόδοσης.

Στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού, οι διακόπτες έγιναν σύγχρονοι, κάτι που ευτυχώς δεν επηρέασε και τον πίνακα οργάνων, ο οποίος παραμένει ενσωματωμένος σε μια μεταλλική πλάκα πάνω στο φανάρι. Το σασμάν είναι πλέον λιγότερο θορυβώδες και περισσότερο σαφές, ενώ η πιο «συγκλονιστική» αλλαγή στο Enfield αφορά στην τροφοδοσία, όπου έχει αντικατασταθεί το καρμπιρατέρ με σύστημα ψεκασμού, καθώς και η μανιβέλα η οποία δυστυχώς πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Μπράβο Γιάννη πολύ ωραίο θέμα.
Χρειαζόταν να υπάρχει στο forum μας

Και ενα βίντεο και απο μένα

 

Παιδια να ρωτησω κατι; Καποια στιγμη ειχα διαβασει πως το 90 οι ινδοι εγραφαν μονο Enfield στα ντεποζιτα και μετα απεκτησαν το δικαιωμα για τη λεξη Royal. Δεν θυμαμαι ακριβως τι και πως, αν μπορειτε γραψτε κατι αν γνωριζετε.

Κριμα παντως που δεν βγαινει το Twin το Meteor και το Machismo (μαλλον κι αυτο ειναι ομορφο). Προπαντως το Twin θα εσκιζε σε εμφανιση μιας και ειναι πιο "beefy".

πραγματι το ονομα στα μονελα του 90 ηταν μονο enfield, 

πιστευω πως επειδη επιασε στην αγορα της ευρωπης το μοντελο και πουλαγε καλα σκεφτηκαν και πηραν με τον εναν η τον αλλο τροπο και τα δικαιωματα χρησης του ονοματος royal enfield απο αγγλια οποιος ειχε τα δικαιωματα του ονοματος ( μιας και φιρμα-εργοστασιο στο redditch φυσικα και δεν υπηρχε αρα καποιος συγγενης των πρωτων ιδιοκτητων της φιρμας θα ειχε τα δικαιωματα) που τα εδωσε στους ινδους κατασκευαστες.

ολα ειναι εμποριο, πουλαει κατι ...μπορουμε και το αναβαθμιζουμε και σαν μοστρα με το αυθεντικο ονομα ,η ουσια ομως ειναι πως και ως royal enfield δεν φτιαχνονται στο redditch σε Αγγλικο εργοστασιο με αγγλους τεχνικους αλλα εξακολουθουν και φτιαχνονται στην ΙΝΔΙΑ με οτι αυτο συνεπαγεται....

Επεξεργάσθηκε Νοέμβριος 2, 201510 χρόνια από το μέλος χρηστος

κομματι της ιστοριας της royal enfield 

 

photo – Royal Enfield riders in the 1948 event. Left to right Charlie Rogers and Vic Brittain (Trophy Team members) Tom Ellis (reserve) and Jack Stocker (Vase A team) ISDT 1948 (Speedtracktales collection)

 

photo – #120 Jack Stocker [GWP 368] in the speed test at San Remo, at the conclusion of the trial. ISDT 1948 (Speedtracktales collection)

These images above come from a pamphlet about the ISDT produced by Royal Enfield in 1953 which can be read here.

 

We also have copies of two editions of ‘the Motor Cycle’ that cover the 1948 event and the images are featured on this speedtracktales blog which also has the link to see the whole original articles via our ISDT Library at issuu.com

Photo – A competitor ducks under a barrier at a level crossing on the main Genoa line. Competitors were helped in this way whilst normal traffic was held up. ISDT 1948 (Speedtracktales collection)

 

Photo – Charlie Rogers wheels his 346cc Royal Enfield [GWP 369] outside the British riders’ depot. Others to be seen are Allen Jeffries, team captain, and Len Heath, team manager. ISDT 1948 (Speedtracktales collection)

See an enlargement from a better quality copy

 

Photo of 1948 Royal Enfield Bullet [GWP 369]

The British Trophy Team. Left to right: C.N. Rogers (346 Royal Enfield); Allan Jefferies (498 Triumph), captain; J Williams (499 Norton); B.H.M. Viney (498 AJS); Vic Brittain (346 Royal Enfield) ISDT 1948 (Speedtracktales collection)

Trophy Team prior to start, the ensuing struggle went on day after day until  Saturday, none of Britain’s Top Teams had dropped  a mark.  Next, the Sunday morning difficult 80 miles speed test course.  Prize awards were distributed at the lavish San Remo Casino.

Photo of entire British Team and officials at ISDT 1948

Entire British Team plus officials at San Remo. L to R Arthur Prince, Tom Ellis, Allan Jefferies, Jack Stocker, Hugh Viney, Len Heath, Doc Galloway, Fred Rist, Joe Gandilio, Bob Ray, Vic Brittain, Peter Chamberlain, Jim Alves, Edward Damadian, Cliff King (kneeling) Ted Breffitt, Charlie Rogers, Jack Williams, Jack Blackwell, Bert Gaymer, George Eighteen.

ο μεγαλος johnny brittain 

Johnny Brittain won more than 50 trials competitions between 1948 and 1965

To serve and protect ........ on a royal enfield !!!!!!!!

 

 

Photo of Royal Enfield's Indian Chief police motorcycle

 

Royal Enfield built the Chief for sale in the U.S. as an Indian motorcycle.

Here's a photograph of one very hard-bitten motorcycle officer riding a 1960 Royal Enfield Indian Chief.

Hans van Heesch of the Netherlands shared the picture with me after I wrote about the 1959 Indian Chief  in New York City Police Department markings he owns.
 

Indian catalog photo.

The same police officer appears in the Indian catalog photo I used recently in an item about Royal Enfield's big Chief and its role as a police motorcycle.

That catalog picture is often seen, but I had never noticed this view of the other side of the motorcycle (and the officer). Hans said in his email that it was an official Indian company photo and that makes sense, since a version ended up in the catalog.

The motorcycle is magnificent, with all the authority thick tires, extra lights and massive fenders confer.

Is that patchy snow on the ground in the picture? And no windshield!

But it is the officer I keep looking at. Something tells me he's not an actor from Central Casting. For one thing, he's packing a lot of hardware (and some weight of his own) as well.

Authority? You wouldn't argue with this guy.

Or that motorcycle.

 

Επεξεργάσθηκε Ιούλιος 13, 20169 χρόνια από το μέλος χρηστος

 

 

 

καθηστε αναπαυτικα και ...ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ  

 

 

ξαναΑΠΟΛΑΥΣΤΕ !!!!!

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=JNdRgoudM74

Επεξεργάσθηκε Ιούλιος 25, 20169 χρόνια από το μέλος χρηστος

1956 INDIAN 

1956

Σα ζαχαρωτο με γεύση κρέμα καραμελέ είναι,  σα θεογκόμενα με τα ούλα της. 

Μας γκ@ύλωσες..!! 

1956 INDIAN TOMAHAWK

 

Επεξεργάσθηκε Ιούλιος 29, 20169 χρόνια από το μέλος χρηστος

 

 

 

Την 11/11/2010 at 3:30 ΜΜ, Ο/Η Brancaleone έγραψε:

Η ιστορία της Royal Enfield India

Οι μοτοσυκλέτες της Royal Enfield Αγγλίας πωλούνταν στην Ινδία από το 1949.
Το 1955 η Ινδική κυβέρνηση αναζητούσε μια μοτοσυκλέτα ιδανική για το στρατό και την αστυνομία της, για να τη χρησιμοποιήσει στις περιπολίες για τη φύλαξη των συνόρων της.
Το μοντέλο Bullet επιλέχθηκε ως το ιδανικό για τη δουλειά αυτή, και η Ινδική κυβέρνηση παρήγγειλε 800 μοτοσυκλέτες bullet 500.
To 1955 η εταιρία του Redditch συνεργάστηκε με τη Madras Motors της Ινδίας και δημιουργήθηκε η εταιρία Enfield India, ώστε να συναρμολογείται με την άδεια της πρώτης, το μοντέλο Royal Enfield Bullet 350cc στη πόλη Madras (τώρα ονομάζεται Chennai).

Οι πρώτες μοτοσυκλέτες συναρμολογήθηκαν εξ’ όλοκλήρου με ανταλλακτικά που προέρχονταν από την Αγγλία.
Το 1957 τα μηχανήματα παραγωγής πωλήθηκαν στην Enfield India ώστε να μπορούν να κατασκευάζουν εκεί τα μηχανικά μέρη.
Ως το 1962 όλα τα μηχανικά μέρη κατασκευάζονταν πλέον στην Ινδία.
Οι Ινδικές Enfield χρησιμοποιούν τον κινητήρα του 1960 και το υπόλοιπο σχέδιο που υπήρχε πριν από το 1956.

Σαν ανεξάρτητος κατασκευαστής ύστερα από το κλείσιμο της εταιρίας στην Αγγλία η Enfield India συνεχίζει να παράγει ουσιαστικά την ίδια μοτοσυκλέτα σε 350cc και 500cc έως και σήμερα, μαζί με μερικά άλλα μοντέλα για τη τοπική αγορά.

http://s14.postimage.org/m1hshozm9/royal_enfield_bullet_500_classic_08.jpg
Bullet 500

Το 1986 ένας δημόσιος υπάλληλος στο Ηνωμένο Βασίλειο με καταγωγή από την Ινδία, ο Raja Narayan επέστρεψε στην Ινδία και άρχισε την εξαγωγή των ινδικών Bullet προς την Αγγλία. Ξεκινώντας από το Bullet 350cc το 1986 άρχισε να παρέχει σχόλια που οδήγησαν σε διάφορες βελτιώσεις.
Το 1989 η Enfield Bullet εμφανίστηκε στην αγορά της Αγγλίας.

Το 1994 ο όμιλος Eicher αγόρασε την Enfield India και στα τέλη του 1995 η Enfield India απέκτησε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Royal Enfield.
Αυτή τη στιγμή η εταιρία Royal Enfield of India πουλάει μοτοσυκλέτες σε πάνω από 20 χώρες.
Εισάγονται σε Η.Π.Α., Ηνωμένο Βασίλειο, Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες χώρες, με αυξανόμενες πωλήσεις αρχικά σε δύο εκδόσεις, μια σύγχρονη (μετά το 2001) με μίζα και την κλασσική η οποία είχε λίγες αλλαγές σε σχέση με το μοντέλο του 1955.
Υπήρχαν μικρές αλλαγές βέβαια όπως φλάς, καρμπυρατέρ mikini, ηλεκτρικά 12volt, βελτιωμένη σέλα και από το 1990 και μετά διπλά ταμπούρα.

Το 2006 βγήκε το Electra X, ένα μοντέλο 500cc με κινητήρα Lean Burn, καινούριο κύλινδρο και πιστόνι, κινητήρα αλουμινίου, μικρές αλλαγές στην εμφάνιση και μπροστινό δισκόφρενο.
Είχε επίσης 5τάχυτο σασμάν, μίζα και το ποιο σύγχρονο καρμπυρατέρ τo Micarb VM28.
Αυτό ήταν μοντέλο μόνο για εξαγωγή, δηλαδή δεν ήταν διαθέσιμο στην Ινδική αγορά, η οποία έπρεπε να βολευτεί με το electra 350.

http://s13.postimage.org/67c2zmaav/Electra.jpg
Royal Enfield Electra X

Η βασική αιτία παραγωγής του Electra X ήταν οι περιορισμοί ρύπων που τότε στις Δυτικές χώρες.
Αργότερα στην ινδική αγορά εμφανίστηκαν κάποια νέα μοντέλα με καρμπυρατέρ συνεχούς ροής και κινητήρα από αλουμίνιο.
Τα μοντέλα αυτά ήταν τα Thunderbird και Machimo.

http://s7.postimage.org/gu7d21457/thunderbird.jpg
Royal Enfield Thunderbird

http://s18.postimage.org/c6wnzak89/royal_enfield_bullet_machismo_500_right_view.jpg
Royal Enfield Machimo

Οι περιορισμοί ρύπων έγιναν πιο αυστηροί με αποτέλεσμα ούτε το Electa X να μπορεί να κυκλοφορήσει στις δυτικές χώρες.

Χρειάστηκε να περάσουν 54 χρόνια ώστε να ανανεωθεί ριζικά το Bullet!
Το νέο μοντέλο με το όνομα Classic διατηρεί φυσικά τα χαρακτηριστικά κλασικά στοιχεία, αλλά έχει βελτιωθεί σχεδόν σε όλους τους τομείς, αποτελώντας μια μοτοσικλέτα που ζητά λίγες ασήμαντες παραχρήσεις στη καθημερινή συμβίωση . Φρένα, πλαίσιο και κινητήρας είναι καινούργια και αν και διατηρούν τη ρετρό εικόνα, είναι σύγχρονα σε λειτουργία.

http://s10.postimage.org/mipdiqsy1/enfield.jpg
Classic 500

Οι προδιαγραφές Euro3 δεν κάνουν εξαιρέσεις και η Enfield για να μπορεί να πουλά μοτοσικλέτες στην ευρωπαϊκή αγορά ήταν απαραίτητο να εκσυγχρονιστεί. Τα ζητούμενα ήταν λιγότερος θόρυβος από τον κινητήρα, δίχως όμως να αλλοιωθεί η μονοκύλινδρη, κλασική, συμφωνία και λιγότεροι εκπεμπόμενοι ρύποι, δίχως να χαθούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά «κλασσικής» απόδοσης.

Στα πλαίσια του εκσυγχρονισμού, οι διακόπτες έγιναν σύγχρονοι, κάτι που ευτυχώς δεν επηρέασε και τον πίνακα οργάνων, ο οποίος παραμένει ενσωματωμένος σε μια μεταλλική πλάκα πάνω στο φανάρι. Το σασμάν είναι πλέον λιγότερο θορυβώδες και περισσότερο σαφές, ενώ η πιο «συγκλονιστική» αλλαγή στο Enfield αφορά στην τροφοδοσία, όπου έχει αντικατασταθεί το καρμπιρατέρ με σύστημα ψεκασμού, καθώς και η μανιβέλα η οποία δυστυχώς πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

 

Royal Enfield - 350 V twin TT Brooklands
https://www.moto-collection.org/moto-collection/fmd-moto2-Royal-Enfield-6607.htm

Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο μοντέλο της Royal Enfield με το δικό της κινητήρα. Συμμετείχε στο Jumior IoM TT (Isle of Man Turist Trophy) το 1913 -1914.
To 1914 παρέταξε στην εκκίνηση του αγώνα 8 μοτοσικλέτες. Την καλύτερη επίδοση είχε ο F.J. Walker που τερμάτισε τρίτος. Τραγική ειρωνεία: αφού πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, ζαλισμένος από την υπερπροσπάθεια, ο πιλότος συνετρίβη πέφτοντας πάνω στα εμπόδια που είχαν τοποθετήσει οι οργανωτές για να σταματήσουν οι αγωνιζόμενοι μετά το πέρας του τελευταίου γύρου και τραυματίστηκε θανάσιμα.
Αυτά και άλλα εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τα μοντέλα και την ιστορία της Royal Enfield ανακάλυψα στην ιστοσελίδα moto-collection.org.

Τα κείμενα και οι φωτογραφίες είναι προστατευμένα και δεν μπορούν να μεταφερθούν εδώ. Μπορούμε όμως να τα απολαύσουμε στη διεύθυνση:
https://www.moto-collection.org/moto-collection/fmd-marque-Royal_Enfield-380.htm

 

 

Την 29/7/2016 at 3:09 ΜΜ, Ο/Η χρηστος έγραψε:

1956 INDIAN TOMAHAWK

 

http://2.bp.blogspot.com/-bMrSgqqqa3g/TxTbjMrCEAI/AAAAAAAAMTg/p7YgOE3rFTQ/s1600/Indian_Tomahawk_left.jpg

http://13252-presscdn-0-94.pagely.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/TY/viaEmail/1956_Indian_Tomahawk_Right_Side_resize.jpg

Έρωτας με την πρώτη ματιά!

ασε Παναγιώτη έχω χάσει πολλες εργατοώρες να το ψάχνω το  εργαλειο

τρέλα λέμεεεεεε

 

1 ώρα πριν, Ο/Η bbk έγραψε:

ασε Παναγιώτη έχω χάσει πολλες εργατοώρες να το ψάχνω το  εργαλειο

τρέλα λέμεεεεεε

 

Είδες; Έπαθα πλάκα! Όλες οι παλιές μάρκες και σπάνιες φωτογραφίες! Την έχω αποθηκεύσει στους σελιδοδείκτες και κάθε τόσο...

αν θα ξανα έπερνα Enfield το δικύλινδρο θα έπερνα, αν και απο όσο ξερω και εκεινο εχει λαδομπογιες...!!!