Και μιας που βρήκα χρόνο σήμερα, είπα να γράψω και τις εντυπώσεις από την Αρκούδα μου μιας που δεν βλέπω κάποιον να το έχει κάνει εδώ μέσα μέχρι τώρα. Αγορασμένη τον Οκτ 25 και μέχρι σήμερα έχει κάνει λίγο παραπάνω από 3000 χιλιόμετρα.

Όταν την είδα μου έκανε “τικ” σε όλα όσα ήθελα από μια μηχανή κι έτσι αποφάσισα να την πάρω. Ήθελα να ναι αερόψυκτη, ήθελα 19άρη τροχό μπροστά, ήθελα να ‘ναι “γυμνή” κι ήθελα να είναι και ΟΜΟΡΦΗ! Δεν είχα πολλές επιλογές και δεν μπορούσα να πάρω οτιδήποτε ακριβότερο. Διάλεξα τη golden shadow και το μόνο -αισθητικά- που με χαλάει είναι το χρυσό πιρούνι. Από την άλλη, η συγκεκριμένη έκδοση, έχει αυτό το υπέροχο μεταλλικό σήμα στο τεπόζιτο, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας και που πάντα μ έφτιαχνε στις μοτοσυκλέτες!

Δεν την πολυχρησιμοποιώ εντός της Αθήνας, την έχω περισσότερο για αναψυχή και βόλτες γι αυτό και τα χιλιόμετρα είναι λίγα. Στρώσιμο με ευβλάβεια το χειμώνα και μακρινές βόλτες άνοιξη και καλοκαίρι. Κι από τη μέχρι τώρα εμπειρία μου έχω να πω τα εξής:

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ
Ένα διαμάντι! Ανεβάζει απο χαμηλά, γραμμικά, φιλικά μα καθόλου επιθετικά/υστερικά. Κάποιος προερχόμενος απο sport μηχανές μπορεί να τον βρει βαρετό. Δεν είναι βαρετός, αντίθετα, είναι παιχνιδιάρικος “τόσο όσο” και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της μοτοσυκλέτας. Το κιβώτιο ήσυχο, κραδασμοί όσοι χρειαζονται για να καταλαβαίνεις πως καβαλάς μοτοσυκλέτα κι όχι ψυγείο και σε καμία περίπτωση δεν κουράζουν ή ενοχλούν. Η πραγματική κατανάλωση στην εθνική ή επαρχιακούς είναι 3.8 έως 4.2 lt/100Km ενώ αν το κυκλοφορείς στη πόλη να περιμένεις μέχρι και 1 λίτρο παραπάνω.

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ
Το πιρούνι μια χαρά, τα πίσω αμορτισερ υπερβολικά σκληρά και απότομα χωρίς ρυθμίσεις πλην της προφόρτισης. Η αλήθεια είναι πως στα πρώτα 1000 χιλιόμετρα τα χα στο μυαλό μου να τ αλλάξω αλλά είτε συνήθισα είτε έστρωσαν λίγο, δεν ξέρω. Σε κάθε περίπτωση δεν πρόκειται να τ αλλάξω άμεσα αφενός γιατί δεν μπορώ να διαθέσω 5-6 κατοστάρικα κι αφετέρου γιατί δεν μ’ ενοχλούν τόσο όσο στην αρχή.

ΘΕΣΗ ΟΔΗΓΗΣΗΣ
Αμέσως μόλις την πήρα ένιωσα λίγο άβολα γιατί ενώ τα πόδια ερχόντουσαν φυσιολογικά στα μαρσπιέ, ο κορμός μου ένιωθα πως έπεφτε περισσότερο σκυφτά απ’ όσο ήθελα. Ίσως ήθελε χρόνο να συνηθίσω, δεν ξέρω. Όμως έβαλα αποστάτες 20 χιλιοστών χωρίς να χρειαστεί ν’ αλλάξω ντίζες και βρήκα την ιδανική θέση για μένα. Στο 1.80 που είμαι πατάω κάτω καλά. Η σέλα μου φαίνεται μια χαρά και δεν νιώθω να με κουράζει. Χρειάστηκε κάποια μέρα του Ιούλη να κάνω 500 χλμ πήγαινελα Αθήνα-Κυπαρισσία και δεν ένιωσα ιδιαίτερη κούραση, κάνοντας βέβαια στάσεις ανεφοδιασμού/καφέ όταν χρειαζόταν.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
Εμπνέει σιγουριά, πατάει καλά, δεν στρίβει με τη σκέψη καθώς ο 19άρης τροχος και οι 26 μοίρες κάστερ θέλουν μια ελάχιστη προσπάθεια αλλά έχει σταθερότητα και δεν προβληματίζει πουθενά. Στις μανούβρες παρκαρίσματος θέλει μια μικρή προσοχή λόγω βάρους καθώς είναι εύκολο να ξεχαστείς κι αν ο δρόμος έχει κλίση να σου πέσει. Αλλά κατά την οδήγηση αυτό δεν προβληματίζει.

ΑΞΕΣΟΥΑΡ
Κοντά κάγκελα κινητήρα και ποδιά, highway pegs πάνω τους, κάγκελα για πλαινες τσάντες, σχάρα από Ινδία (που θα μπαίνει μόνο για τις διακοπές του καλοκαιριού), τάπα-θερμόμετρο λαδιού, μασκάκι μικρό και βάση κοντέρ από 3d εκτύπωση για να έρθει στο κέντρο το πολυόργανο καθώς μου την έσπαγε η τοποθέτηση παράκεντρα! Α ναι, του χω βάλει και αυτοκόλλητα!

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
Βασικά τίποτα ακόμα. Μια φορά μόνο καθώς πήγαινα τεμπέλικα και τράβηξα το συμπλέκτη ν’ ανεβάσω ταχύτητα αλλά άργησα, πέσαν οι στροφές κι έσβησε εν κινήσει. Δεν το ξαναέκανε, υποψιάζομαι πως φταίει το φτωχό μίγμα στις χαμηλές στροφές, έκανε και ζέστη εκείνη τη μέρα αλλά ΟΚ, το θεωρώ τυχαίο. Βάζω πάντα απλή 95 και δεν έχω παρατηρήσει κάτι άλλο αξιοσημείωτο πέραν αυτού. Επίσης κάποια στιγμή σταμάτησαν να λειτουργούν τα φλας, ξεκούμπωσα το flasher, το φύσηξα, δούλεψε, τι να πω, ο χαρακτήρας της μάλλον.

ΠΤΩΣΕΙΣ
Είχαμε και τέτοια. Μια μέρα, πήγα να ξεκινήσω, είχα πολλά στο μυαλό μου και ξέχασα πως είχα βάλει λουκέτο στο δισκοφρενο. Έπεσα, στράβωσε το τιμόνι και έσπασε η μισή μανέτα του φρένου. Ευτυχώς οι μανέτες έχουν “κόψιμο” οπότε μπορείς να τη καβαλάς μέχρι να αλλάξεις μανέτες. Πήρα ρυθμιζόμενες απο Ali 45 ευρώ το ζευγάρι κι άλλαξα και του συμπλέκτη. Ίσιωσα το τιμόνι, όλα καλα.

ΤΙ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ
Ενα διπλό σταντ σίγουρα! Δεν νομίζω να θέλει κάτι άλλο ουσιαστικό. Μένει μόνο να αποδειχθεί αξιόπιστο κι ανθεκτικό στο χρόνο. Θα δείξει...

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ
Να πω εδώ πως είναι η πρώτη φορά που παίρνω καινούργια μηχανή. Μια ζωή μεταχειρισμένα. Δεν το μετάνιωσα, άλλωστε δεν μπορούσα να κάνω και διαφορετικά αφού τα λεφτά δεν περίσσευαν. Αλλά τώρα που (παρα)μεγάλωσα και το πιο πιθανό είναι να μείνω μ' αυτήν για τα υπόλοιπα χρόνια μου, ένιωσα την ανάγκη να κάνω την υπέρβαση και να ξεκινήσω μ' αυτήν από την αρχή. Να τη στρώσω ευβλαβικά. Να το πάμε μαζί από το 1ο χιλιόμετρο κι όπου βγει.

Πριν την πάρω, είχανε πέσει πάνω μου πολλοί κι όλοι έλεγαν τα ίδια:
- "μα είναι αεροψυκτη!" λέγανε σε μένα που μεγάλωσα με αερόψυκτα μοτερ.
- "μα είναι αργή και δεν κάνει για εθνική" λέγανε σε μένα που πάω από επαρχιακούς (αλλά και που μια χαρά τσουλάει στην εθνική).
- "μα δεν κάνει για φόρτωμα" λέγανε σε μένα που έχω κάνει ταξίδια με φορτωμένο... ποδήλατο.
- "μα έχει λίγα άλογα" λέγανε σ' αυτόν που ποτέ δεν είχε πολλά.
- "μα είναι Ινδική!" λέγανε αυτοί που καβαλάνε γιαπωνεζικες που φτιάχνονται στην ταϊλάνδη, ιταλικές που φτιάχνονται στην κίνα κι εγγλέζικες που φτιάχνονται στη βραζιλία!

Κι όλα τα "μα", καμία σημασία δεν έχουν. Γιατί αυτό που έχει σημασία είναι η αίσθηση, το "κούμπωμα", το "δέσιμο" που νιώθεις μ' αυτό που καβαλάς, είτε πας στη δουλειά σου, είτε ξεκινάς για το γύρο του κόσμου. Κι αυτό το δέσιμο ξεκινά με το που τη βλέπεις και την καβαλάς. Σαν να βγαίνει από το σώμα η συνείδησή σου, να στέκεται ψηλά στον αέρα και να παρατηρεί τον εαυτό σου πάνω στη μοτοσυκλέτα.

Με άλλα λόγια, νομίζω πως δεν διαλέγουμε μηχανή αλλά την εικόνα μας πάνω της. Αν μας κάνει κλικ, είναι δικιά μας. Έτσι έγινε και σε μένα. Πήγα στο μαγαζί, κάθισα πάνω της και μου κανε το “κλικ”. Δεν την έβγαλα καν για τεστ ντράιβ, παρόλο που ο ευγενέστατος πωλητής επέμενε. Απλά το νιωθα. Μετά ακολούθησε το στάδιο της προσαρμογής. Και γι αυτήν και για μένα. Κάποια πράγματα μπορείς να τ' αλλάξεις, σε άλλα προσαρμόζεσαι εσύ.

Φυσικά ήθελα να 'χει ένα κλασσικό κλειστό διπλό σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο, να είναι αερόψυκτη και χαμηλόροπη. Δεν φτιάχνονται σήμερα πολλές εκεί έξω γιατί οι άνθρωποι θέλουν "άλογα". Η αλήθεια είναι πως δεν με τρελαίνει το τρεντυ ψηφιακό πολυόργανο αλλά τουλάχιστον είναι στρογγυλό και το βαλα στη μέση, δεν παίρνει διπλο σταντ αλλά μπορώ να ζήσω και με το μονό κι η γκουμουτσα που χει για εξατμιση δεν ταιριάζει και πολύ αλλά δεν με νοιαζει αφού μπασάρει όσο πρέπει.

Περισσοτερο με νοιαζει που έχει αυτό το ολντ σκουλ τεπόζιτο δάκρυ. Που έχει αυτές τις ωραίες χορταστικές κλασικές ψύκτρες. Που δεν έχει (πολλά) πλαστικά ούτε (πολλά) ηλεκτρονικά. Που μπορώ να τη καστομάρω χωρίς ενοχές. Που δεν έχει αριστοκρατική καταγωγή και μοιάζει ταπεινή και πέρα για πέρα ινδική αλλά με ύφος και σήμα! Αλλά πάλι, ίσως απλά να τη γουστάρω γιατί μ' αρέσει και μ' αρέσω πάνω της.

Επεξεργάσθηκε 1 ώρα πριν1 ώρα από το μέλος Scrabler

Ωραία περιγραφή, θα διαφωνήσω με την εξάτμιση μόνο , μου αρέσει πάρα που μοιάζει σαν να είναι φτιαγμένη με ηλεκτροκόλληση

2 λεπτά πριν, Ο/Η Nikoss Rocket έγραψε:

Ωραία περιγραφή, θα διαφωνήσω με την εξάτμιση μόνο , μου αρέσει πάρα που μοιάζει σαν να είναι φτιαγμένη με ηλεκτροκόλληση

Η αλήθεια είναι πως όλες οι εργοστασιακές εξατμίσεις ανεξαρτητως μαρκας/κυβισμου δεν διεκδικούν βραβεία ομορφιάς και η συγκεκριμένη είναι αξιοπρεπέστατη. Παρόλα αυτά θα μπορούσε να είναι λεπτότερη κι ομορφότερη (για μένα). Αλλά από ήχο είναι όσο πρέπει, παράπονο δεν έχω! 😎