Στην τελευταία κυριακάτικη βόλτα η Enfield παρουσίασε τα εξής συμπτώματα: ένα φύσημα από εμπρός,
σκασίματα της εξάτμισης και μείωση απόδοσης. Τα συνδυάζεις όλα μαζί και λες: εξάτμιση!
Φτάνοντας στο σπίτι, (μετά από 200 χλμ) έσφιξα προσεκτικά τα δύο παξιμάδια που συγκρατούν το λαιμό της εξάτμισης στον κύλινδρο.

Δυο μέρες μετά, ξανά σκασίματα της εξάτμισης. Πάω σε εξατμισά της Δράμας που ασχολείται και με εξατμίσεις μοτοσικλετών.
Για να μη σας κουράζω, το αποτέλεσμα ήταν αυτό που φαίνεται στη δεύτερη εικόνα: καμένο και κομμένο το ζουάν από περμανίτη!
Ευτυχώς, ο καλός εξατμισάς είχε την ιδέα να ψάξει ανταλλακτικό στο συνεργείο της Yamaha της Δράμας και ευτυχέστερα βρέθηκε ένα ιδίας
διαμέτρου (45mm, εξωτερική διάμετρος) ανταλλακτικό, με περμανίτη περιτυλιγμένο με μέταλλο, πολύ καλύτερης ποιότητας από το μανίσιο ινδικό.
Απ' όσο έψαξα στο διαδίκτυο, ο κωδικός (που δε διαβάζεται ολόκληρος στο σακουλάκι) που ταιριάζει περισσότερο είναι της Yamaha RD 500 LC του 1985 !!!
Όσοι γεννήθηκαν πριν το 1970 θα το θυμούνται!!!

Αν έχει συμβεί και σε άλλο συνάδελφο η ίδια βλάβη, ας γράψει για την εμπειρία του και την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να είμαι με μια 13άρα πίπα στο χέρι για να σφίγγω κάθε τόσο τα μπουλόνια του λαιμού,
ή αν είναι πιο αποτελεσματικό να βάλω κόλλα σπειρωμάτων...

Σίγουρα θέλει τσεκάρισμα όλων των παξιμαδιών, σε κάθε σέρβις ας πούμε, και σίγουρα δεν βλάπτει η κόλλα σπειρωμάτων. Είναι μηχανές με πολλούς κραδασμούς.

Εγώ συνηθίζω να τσεκάρω από εδώ κι από κει κάθε φορά που την καθαρίζω/πλένω. Όλο και κάτι βρίσκεις.