[b]Νέοι ιδιοκτήτες Royal Enfield - Τι πρέπει να γνωρίζουν για αυτή τη ξεχωριστή μοτοσυκλέτα[/b]

Το θέμα το άνοιξε αρχικά ο Νέστωρ Μπανόε  αλλά επειδη μεταφέρθηκε σε άλλη ενότητα με άλλο τίτλο το ξανανοίγω καθώς πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό λόγο των ιδιαιτεροτήτων των μοτοσυκλετών της Enfield, να γράψουμε όσοι θέλουμε τι θα συμβουλεύαμε έναν νέο η έναν υποψήφιο ιδιοκτήτη.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που κάποιος με έχει ρωτήσει,για τη μηχανή, τόσο μέσα απο συζητήσεις σε forum όσο και στο δρόμο.

Η συζήτηση ξεκινάει πάντα απο το πόσο ωραία μηχανή είναι και ότι θα ήθελαν και αυτοί να αποκτήσουν μια αλλά...

Κάποιοι που το έχουν ψάξει παραπάνω μου λένε ότι τους φοβίζουν τα προβλήματα που έχει ακουστεί ότι βγάζει, άλλοι στο αν θα μπορούν να βρίσκουν

ανταλλακτικά, και ορισμένοι δεν γνωρίζουν καν ότι παράγεται (μέχρι πρότεινος) ακόμα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο να απαντήσεις σε μια ερώτηση του στύλ:
Nα αγοράσω Enfield;

Θα προσπαθήσω να καταγράψω την άποψη μου πάνω στο θέμα, ξεκαθαρίζοντας απο την αρχή κάτι πολύ σημαντικό που έχει πει ένας φίλος και με το οποίο συμφωνώ:

[i]Την Enfield δεν την επιλέγεις, σε επιλέγει αυτή.[/i]

Οι enfield αυτή τη στιγμή χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:
Στα παλιά μοντέλα με το καρμπυρατέρ και το σχεδιασμό που κρατούσε απο το 1950 και στο καινούριο μοντέλο με το ψεκασμό (Classic EFI).

[u][b]Τα παλιά μοντέλα[/b][/u]
Τα παλιά μοντέλα είχαν διάφορες εκδόσεις ανά τα χρόνια αλλά η μηχανολογική σχεδίαση παρέμενε η ίδια με μικρές αλλαγές χάρην χρηστικότητας (όπως η μίζα,η μετατόπιση των ταχυτήτων στην ανάποδη -όπως λένε οι Βρετανοί- δεξιά πλευρά και τελευταία η αλλαγή στα μέταλα του κινητήρα).
Παρόλα αυτά η κατασκευαστική λογική και η λειτουργία παρέμενε η ίδια.
Ένας απλός κινητήρας τον οποίο συμπλήρωναν τα περιφερειακά με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι εύκολη και γρήγορη η επιδιόρθωση οποιουδήποτε προβλήματος ανα πάσα στιγμή.

Μια μοτοσυκλέτα που σχεδιάστηκε στα μέσα του προηγούμενου αιώνα όπου δεν υπήρχε ούτε η σημερινή τεχνολογία, ούτε οι σημερινοί δρόμοι, ούτε τα σημερινά συνεργεία αλλά και τα χρήματα για να τη συντηρεί κάποιος σε τρίτους, έπρεπε να πληρεί δύο βασικές προϋποθέσεις: να λειτουργεί απρόσκοπτα υπο οποιεσδήποτε συνθήκες και να επισκεβάζεται εύκολα υπο οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για αυτό το λόγο άλλωστε την επέλεξε και ο Ινδικός στρατός για την περιπολία των συνόρων του τα οποία δεν είναι και το πιο φιλικό περιβάλλον για μια μοτοσυκλέτα.

Οι απαιτήσεις που έχει απο τον ιδιοκτήτη λοιπόν είναι λοιπόν πρωτίστως να γνωρίζει τη λειτουργία της, δηλαδή θεωρία για το πως λειτουργεί ο κινητήρας και πως συνεργάζονται τα περιφερειακά αλλά και να μπορεί να καταλάβει τυχών συμπεριφορές που παρεκλίνουν απο το κανονικό όσο και να μπορεί να τις διορθώνει ή τουλάχιστον να ζητά να διορθωθούν.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο τα υλικά όσο και η ποιότητα κατασκευής δεν μπορούν να φτάσουν τα στάνταρ της σημερινής εποχής. Καλώς ή κακώς κατασκευάζεται στην Ινδία με τα στάνταρ της Ινδίας, αρχικά για την αγορά της Ινδίας, και γι'αυτό προσφέρεται και σε τιμές Ινδίας.

Η κλασσική εμφάνιση και η χαμηλή της τιμή έκανε πολλούς να την επιλέξουν ουσιαστικά μη γνωρίζοντας τι αγοράζουν.
Το αποτέλεσμα ήταν μετά απο λίγο καιρό και πολύ καταπόνηση να τις πουλάνε και πολλές απο αυτές να καταλήγουν σε αγοραστές με την ίδια λογική, οι οποίοι κληρονομούσαν και τα προβλήματα της κακομεταχείρησης των προηγουμένων.
Έτσι λοιπόν δεν ήταν δύσκολο να κυκλοφορήσει η φήμη ότι τα enfield χαλάνε συνεχώς.

Για αυτούς που ξέρουν πραγματικά τι έχουν, και το έχουν μάθει κυρίως με μεράκι και συνεχή χρήση μιας τέτοιας μοτοσυκλέτας, οι φήμες για συνεχείς βλάβες φαντάζουν αστείες απο τη μια, ευπρόσδεκτες απο την άλλη ως μια δεικλίδα ασφαλείας για αποθάρυνση των αγοραστών αποκλειστικά λόγο εμφάνισης.

Πολλές φορές αν καταλάβω ότι κάποιος ψάνχει μόνο την κλασσική εμφάνιση σε μια μοτοσυκλέτα του το ξεκαθαρίζω: Αγόρασε ένα boneville, ένα kawasaki w650 ή μια βέσπα στην τελική, να μη ταλαιπωρείσαι ούτε εσύ ούτε η μοτοσυκλέτα.

Η Enfield είναι για συνηδειτοποιημένους χομπίστες που θέλουν να γνωρίζουν τι σκοπό εξυπηρετεί και η τελευταία βίδα πάνω σε αυτό που καβαλάνε.
Σε ανθρώπους που θέλουν να βάζουν χέρι και αντλούν μέγιστη ικανοποιήση όταν όλα λειτουργούν όπως πρέπει.
Σίγουρα κάποιες βελτιώσεις/μετατοπές είναι επιθυμητές ώστε να αυξηθεί η αξιοπιστία και να μειωθεί η συχνότητα των πιθανών βλαβών, αλλά για μένα αυτά είναι βήματα στη διαδικασία του customizing αλλά και της βελτιστοποίησης που ένας χομπίστας αναζητά.

Όλες οι κλασσικές μοτοσυκλέτες απαιτούν προσεκτική μεταχείρηση και χρήση και ο λόγος που η Enfield -αδίκως κατά τη γνώμη μου- απέκτησε τη φήμη ότι βγάζει προβλήματα ήταν ότι πουλούσε "καινούριες" μοτοσυκλέτες, γεγονός που έκανε τους αγοραστές να ξεχνούν ότι στην ουσία πρόκειται για μοτοσυκλέτες του 1950 που απλά συναρμολογούνταν την εποχή που την αγόραζαν.

Σε γενικές γραμμές αυτό που θα συμβούλευα έναν υποψήφιο αγοραστή μιας παλιάς enfield (δηλαδή τα μοντέλα με το καρμπυρατέρ) είναι:
- Να ξέρει ότι θα πρέπει να αφιερώσει χρόνο για να μαθει πως λειτουργεί.
- Να ξέρει ότι θα πρέπει να βάλει κάποια στιγμή χέρι.
- Να ξέρει ότι θα κινείται με ρυθμούς μιας άλλης εποχής.
- Να ξέρει ότι αν δεν απολαύσει τα παραπάνω τότε θα έχει κάνει τη λάθος επιλογή.
- Αν δεν έχει την όρεξη ή το χρόνο να ασχοληθεί αλλά παρόλα αυτά έχει χάσει τον ύπνο του με τη συγκεκριμένη εταιρεία, ας μαζέψει κάτι παραπάνω και να πάρει το καινούριο μοντέλο.

Για μένα η Enfield που έχω είναι η μηχανή που ήθελα πάντα, μια μοτοσυκλέτα που μου πρόσφερε πιστά τις υπηρεσίες της όταν την είχα ανάγκη, μου έμαθε πολλά πράγματα (και μου μαθαίνει ακόμα, ένα απο αυτά η αρετή της υπομονής και της αυτοσυγκράτησης) και μου προσφέρει μεγάλη οδηγική ικανοποιήση.
Η κατάσταση στην οποία την απέκτησα αρχικά (η οποία δεν ήταν και η καλύτερη) μου δίνει άλλη μια επιπλέον ευκαιρία, αυτή του να την φτιάχνω σιγά σιγά, δημιουργώντας μια απολύτως προσωπική μοτοσυκλέτα.

[u][b]Τα καινούριο μοντέλο (Classic EFI)[/b][/u]
Απο το 2009 στις αγορές του Δυτικού κόσμου (Ευρώπη-Αμερική) και λόγο αυστηρών περιορισμών στους ρύπους προσφέρεται μόνο το καινούριο μοντέλο της Enfield η Classic EFI.
Πρόκειται για μια τελείως διαφορετική μοτοσυκλέτα.
Άλλος κινητήρας (διαφορετική σχεδίαση), άλλα μέταλλα, άλλα περιφερειακά.

Στην ουσία πρόκειται για ένα απλό και πάλι, αλλά σύγχρονης σχεδίασης σύνολο, με κλασσική εμφάνιση και αίσθηση.

Η προσπάθεια που έχει γίνει για τον εξυγχρονισμό της Enfield φαίνεται να πετυχαίνει, με μια μοτοσυκλέτα που δεν ζητάει αυτά που ζητούσαν οι παλιές, χωρίς όμως να στερεί τον κάτοχο της απο την απόλαυση οδήγησης μιας κλασικής μοτοσυκλέτας.

Εφόσον όμως δεν είμαι κάτοχος του παραπάνω μοντέλου δεν θα μπορούσα να προσφέρω κάτι παραπάνω απο μια γενική εντύπωση που έχω αποκομίσει απο συζητήσεις.
Σίγουρα θα βρεθούν αρκετοί κάτοχοι του συγκεκριμένου μοντέλου για να εκθέσουν τις απόψεις τους.